اشعار متوسطى از او بازمانده است . در سال 629 درگذشت . ر ك . جامع التواريخ ، ج 2 ، ص 172 . تاريخ گزيده ، ص 791 . تاريخ جهانگشاى جوينى .
امام شافعى
. محمد بن ادريس بن عباس بن عثمان بن شافع هاشمى قرشى مطلبى ( 150 - 204 ) . از ائمهء چهارگانهء اهل سنت و مؤسس فرقهء شافعى . دانش اهل حديث و اهل رأى را آموخت ؛ آنگاه در دو طريقه تصرف كرد و قواعدى نهاد . از آثار اوست : الامام ، المسند ، أحكام القرآن ، السنن ، الرسالة در أصول فقه ، اختلاف الحديث ، فضائل قريش ، أدب القاضى ، المواريث . ر ك . نامهء دانشوران ، ج 7 . تذكرة الاولياء ، ج 1 ، ص 209 . تاريخ ادبيات ايران ، ج 1 ، ص 209 .
شقيق بلخى
. ابو على بن ابراهيم بلخى ، از راويان خراسان و عارف نامى قرن دوم . فقه را نزد قاضى ابو يوسف آموخت . از ابو هاشم ذهلى و انس روايت كرده است . بيست سال از عمر را به تدبّر آيات قرآن كريم گذرانيد . سپس به رياضت روى آورد و پياده به زيارت بيت الحرام رفت . مصاحب ابراهيم بن ادهم و استاد حاتم اصم بود . در جنگ با تركان در 194 به قتل رسيد . از سخنان او در كتب صوفيه بسيار نقل شده .
ر ك . سلطان العشاق ، ص 42 . طبقات الصوفية ، ص 61 . ترجمهء رسالة قشيريه ، ص 36 .
شيبان راعى
. از زهّاد و عرفاى قرن دوم . ر ك . لغتنامهء دهخدا .
شيخ ظهير الدين بزغش
. عبد الرحمن على بن شيخ نجيب الدين بزغش . خلف صدق و خليفهء به حق پدر بود . در ايام حيات پدر ، به حج رفت . شب عرفه در خواب ديد كه به روضهء شريف پيامبر ( ص ) درآمد و سلام گفت . از روضه آواز آمد : « و عليك السّلام يا ابا النجاشى . » پدر را از آن حال مطلع گردانيد و او بشارت داد كه مراد وى حاصل شد . پس از آن حوزهء درس و افاضت گسترد و به روايت حديث پرداخت و تصنيف كرد . يكى از تصانيف وى ترجمهء عوارف است و در آن كتاب تحقيقات صادر از كشف و الهام بسيار است . وى را مقامات بلند و كرامات ارجمند بود .
وفاتش در 716 اتفاق افتاد . ر ك . نفحات الانس جامى ، ص 474 .
شيخ عبد اللّه انصارى
. ابو اسماعيل بن محمد انصارى هروى معروف به پير انصارى و پير هرات و خواجه انصارى ، دانشمند و عارف و شاعر قرن پنجم ( 396 - 481 ) . از