« القصّه حال شيخ جلال مسعود و مقام ايشان عالى بوده و از ايشان غرايب و عجايب سر بر مىزده » ، و قصّهاى را دربارهء ادعاى مولانا مفلح در باب خطابت مسجد جامع كه همواره مخصوص خاندان وى بوده و از طرف شاه به جلال الدّين مسعود داده شده بوده است درين جا نقل مىكند . در پايان ، نقل قولى ديگر در كرامت و تقواى شيخ به نقل از مادر پدر خود يعنى زن شيخ مىآورد كه چون سبب تطويل كلام است از آوردن آن خوددارى مىشود « 1 » .
ج ) سعيد محرابى كرمانى مؤلف تذكرة الاوليا يا مزارات كرمان كه نسبتش به برهان الدّين احمد و به يك واسطه به جلال الدّين مسعود مىرسد و بيش از چهل سال خطيب مسجد جامع بوده است . محرابى در نيمهء دوم قرن نهم متولّد شده و چون كتاب خود را در سال 938 در دست تأليف داشته ناگزير وفاتش پس ازين تاريخ روى داده است . خود مىنويسد : « و كاتب فقير حالا چهل كم يك سال است كه به بركت همّت درويشان و حوالهء ايشان بدين منصب ( خطيب مسجد ) خطير شريف اشتغال نموده و مىنمايد . » ازين جمله استنباط مىشود هنگامى كه بدين مهم اشتغال يافته حدّ اقل در سنّى حدود سى سال بوده و ناگزير در زمان تأليف كتاب تقريبا هفتاد سال از عمرش مىگذشته است ، و بنابراين تولّد او را مىتوان اطراف سالهاى 865 تا 870 دانست .
هامش
( 1 ) - همان كتاب ، ص 87 - 88 .