و التفات آن از باطن به ظاهر نمونه موت و بعث است سالك راه را لازمست كه در هنگام بيدار شدن از خواب و هنگام اراده خواب متذكر حالتين مذكورتين باشد و از اينجاست كه غالب اورادى كه در اين فصل مذكور مىشود تعلق به اين دو وقت دارد به اين تفصيل كه صبح چون از خواب بيدار و از مستى هشيار مىشود قبل از تكلم بكلام و اشتغال به همه افعال و اقوال بالتمام بر وفق آيه كريمه
إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ
متخلق باخلاق الله و متادب بآداب ملائكة الله گرديده چنان كه صباح بامر فالق الاصباح به مقتضاى
وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ
متنفس بنفس رحمانى مىگردد سالك نيز متنفس بنفس رحيمى گرديده كلمه محمديه اجماليه را بعدد معصومين صلوات الله عليهم اجمعين بر زبان حقيقت ترجمان جارى گرداند تا همچنانكه از ظلمت ليل ظاهر بيرون آمده داخل نور نهار ظاهر مىگردد بر وفق آيه كريمه
« هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً »
بهواسطه تاثير نفس رحيمى از ظلمات ليالى حجب بيرون آمده داخل نور نهار شهود و ظهور و تجلى حضور گردد و به همان عدد اقلا به اقامهء صلوات كبرى قيام نموده مراقب سكينه قلبيه بايد بود تا از اداء فريضه فجر فارغ شود و بعد