بود . اكنون كه چنين دقيق گشتم دقيقه آن است ، كه در حمايت فناى فناى خودم .
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ . *
هر كه به نان و آب قناعت كرد از خطر خبر ندارد . آرزو پرستيدن كار سگان است ، بر پى نهمت 20 رفتن كار شيران است . آنجا كه هماى همّت پرواز كند اگر صعوهء معاملت بپرّد پرّش بسوزد . آن مرغى كه باز در پى اوست مىپرّد تا به جايى رسد كه از حرارت آفتاب بسوزد ، چون باز ديد كه بالش بسوخت برگردد . اى باز اين چيست كه برگشتى ؟ گفت : آرى اين مرغك به بلند همّتى به جايى 21 رسيد كه در شعاع همّت خود بسوخت ، ما را چشم در وى نبيند .
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ . *
آن لعين با زمرهء لشكر خود يابگى است و يابگى 22 در خواصّ سلطان حشم در نبيند ، و اللّه اعلم .
اختلاف نسخهها
شرح
( 1 ) . آ : به بر وجود او
( 2 ) . مج : چشمى ديگر فرستاد و « فالقاه على . . . بصيرا » ندارد
( 3 ) . آ : لب پاك كرد
( 4 ) . مج :
فكان ما كان و لا تسأل عن الخبر
( 5 ) . مر : زينها + كه
( 6 ) . آ : درست نمىآيد . . . دريت آيد
( 7 ) . مج ، آ :
« الصدقة . . . الفقير » ندارد
( 8 ) . آ : در زده است
( 9 ) . مج : خسيسهمّتان
( 10 ) . مر : بستانى
( 11 ) . مج : هر چه افراد
( 12 ) . مج : « لا تكلنى . . . عين » ندارد
( 13 ) . مج ، آ : بيت « جاى من . . . برزند » را ندارد
( 14 ) . كب : بيت « اين رفتن . . . خرام » را ندارد
( 15 ) . آ : رسيد كه بخوريد
( 16 ) . مر : بر همت
( 17 ) . آ : مىكرد
( 18 ) . آ : مىبايست
( 19 ) . آ : بيت و هشت
( 20 ) . آ : همت
( 21 ) . آ : محلّى
( 22 ) . مر : ياوگى . . . ياوگى .