روايتهايى نقل كرده كه بىواسطه از او شنيده يا به املاء از او نوشته بود . در بعضى جا فقط « پدرم » و « پدر خويش » مىگويد و نام او نمىبرد . مثلا : « از پدر خويش به املاء نوشتهام » (
b
23 /
T
) ؛ « پدرم - رحمة اللّه عليه - چنين گفتى . » (
a
25 /
T
) ، ولى در جاهاى متعدد از وى به صراحت نام برده است ، مثلا :
- پدرم خواجه امام ابو بكر بن محمد القلانسى . (
b
1 /
T
)
- پدرم خواجه امام ابو بكر القلانسى . (
a
20 /
T
)
- پدرم خواجه ابو بكر القلانسى . (
a
20 /
T
)
- از خواجه امام پدرم . (
b
56 /
T
) و همين عبارت در نسخهء
P
با افزودهء « ابو بكر قلانسى » آمده است . (
b
/
a
22 /
P
)
- پدر خويش خواجه ابو بكر قلانسى . (
a
120 /
T
)
- پدر خود خواجه امام ابو بكر قلانسى .
b
139 /
T
)
ضمنا مؤلف پدرش را در همه جا با دعاهاى « رحمة اللّه عليه » و « تغمّده اللّه بعفوه و غفرانه » ياد كرده است ، يعنى در حين تأليف كتاب در گذشته بود . با توجّه به ضبطهاى مذكور ، به اتفاق نام پدر مؤلف ، ابو بكر قلانسى بوده است ، ولى در تركيب نام مؤلف كه در ديباچهء كتاب : « مىگويد خواجهء امام ابو محمّد عبد اللّه بن محمّد بن ابى بكر القلانسى . » (
b
1 /
T
) نام پدرش فقط « محمّد » آمده است ؛ پس احتمال دارد كه در ديباچه نام پدر مؤلف بدون كنيه و فقط با نام اصلى - محمّد - آمده است و در جاهاى ديگر به گونهء كامل .
سمعانى در الانساب در ضمن شرح حال ابو عبد اللّه بن محمّد بن محمّد بن نصر قلاسى شرح حال پدرش را بدين عبارت آورده است :
« ابو بكر محمّد بن محمّد بن نصر القلاسى تفقّه بسمرقند على الامام على السنكباثى و توفى بنسف سنة 485 ، و كان قد ولد فى 418 ه . » « 1 »
نجم الدين نسفى شرح حال استاد او سنكباثى ( م : 454 ه ) را آورده است :
« الشيخ أبو القاسم على بن أحمد بن يوسف السّنكباثىّ السّمرقنديّ ، حدث في
هامش
( 1 ) . الانساب ، ج 4 ، ص 570 .