[ آيينه بينايان ]
[ مقدمه ]
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم
حمد مر خداوند منعمى را كه با رحمت رحمانى ، افاضات وجود بخشيد ، و ابواب عطاء و نعمت بر همه بگشاد ، و با رحمت رحيمى ، خاصان درگاه را با لذّت قرب و وصال ، نعمت « ابيت عند ربّى يطعمنى و يسقين » « 1 » و
« سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً »
« 2 » داد ، و قافلهسالار انبياء و اولياء حضرت خاتم انبياء صلواتاللهعليه و آله ، با آل طاهرين ، و جانشين برگزيدهء او ، كه يعسوب دين و پيشواى ارباب يقين نفس رسول رب العالمين امير المؤمنين سلام اللّه عليه است ، براى راهبرى صراط المستقيم ولايت و معرفت و محبّت ، كه متلازم با توحيد احديّت است ، اختيار و اصطفاء فرمود ، كه ايشان با يازده معصوم از آلشان ، مطلع انوار حقيقت ، و راهنماى شريعت و طريقتاند ، و درود شايگان ، و نفحات مشكين صلوات و سلام ، بر ايشان و پيروان آن كاروان ، بلكه حافظان اسرار اطهار و شيعيان خلّص اخيار محمّد و آل معصومين او ، كه عارفان راه يقين ، و مجاهدين غزاى اكبر نفس و دين ، و سلطانان صاحب افسر و لقد كرّمنا و عالمان « و علّمناه من لدنّا علما » هستند باد .
و بعد اوراق مطبوعهء محتويه بر مطالب عرفان عرفاء بالغين ، با لسان عرب به نظر اين آوارهء تيه نادانى ، محسن ابن مرحوم حسنعلى اردبيلى متخلص به حالى و الملقب به عماد ، « وفّقه اللّه لمرضاته » آمد ، كه مجموعهء بود از اشارات علماء حقيقت ، و نكات ارباب طريقت و اصطلاح سالكان صراط توحيد و عرفان و ولايت ، با عبارات مرموز مجمل ، و اشارات مبهم معضل ، منسوب به حضرت قدوة العرفاء و العشّاق المجذوبين قايل ( امسيت كرديّا و اصبحت عربيّا ) بابا طاهر همدانى قدس اللّه روحه ، چون اشتغالى در روزها براى نفس نداشتم ، در حواشى كتاب ، با زبان فارسى محض توضيح مختصر تعليقى نوشتم ، و با اينكه شنيده بودم كه شروح مفصّله هم دارد ، ابدا بصدد جستجو و تحصيل نيامدم كه مبادا محتاج ردّ و اعتراض ، يا سرقت فرمايشات ايشان بوده و بااينهمه . چون
هامش
( 1 ) حديث نبوى است كه پيامبر اسلام فرمود : من شب بروز مىآورم نزد پروردگار كه او مرا غذا مىدهد و مرا سيراب مىگرداند .
( 2 ) جزء آيه 21 از سورهء دهر يعنى خداوند نيكوكاران را سيراب مىكند از شراب پاك در آخرت