نوعى اولويت نسبت به محب و ناصر مىباشد ، و از جمله موارد اين اولويت و احقيّت همان زعامت و تصرّف در امور ديگران است . بنابراين ولايت هميشه يك معنا دارد ، و تفاوت از خصوصيات موارد و متعلّقات ولايت ناشى مىگردد . ( در اين باره ر . ك به الالهيات ، استاد سبحانى ، ج 2 ، ص 594 )
ص 524 س 17 : اين جواب نيز بر كسى كه ادنى وقوف . . .
اولا : با روايات بسيارى كه از طرق شيعه و اهل سنّت دربارهء شأن نزول آيه روايت شده است منافات دارد ، و اگر در مثل اين مورد ، روايات شأن نزول قابل استناد نباشد ، در هيچ مورد ديگرى نيز قابل استناد نخواهد بود .
و ثانيا : نمازى كه بر مسلمان تشريع شده بود و مسلمانان عملا آن را انجام مىدادند داراى ركوع بود ، در اين صورت قيد « و هم راكعون » لغو خواهد بود . ( ر . ك مجمع البيان ، ج 2 ، ص 221 ، الميزان ، ج 6 ، ص 8 )
ص 525 س 5 : محمد بن جرير طبرى
ابو جعفر محمد بن جرير طبرى ( م / 310 ه ) از دانشمندان سرشناس اهل سنّت است ، در آمل از شهرهاى طبرستان ( مازندران ) به دنيا آمد ، و در طول حيات خود به عراق ، سوريه و مصر مسافرت نمود ، و در پايان عمر خود در بغداد اقامت گزيد .
از جمله آثار او عبارتند از « جامع البيان فى تأويل القرآن » ، « تاريخ الأمم و الملوك » ، « تهذيب الآثار » ، « اختلاف الفقهاء » ، « آداب القضاة » « كتاب الولاية » كه طرق و اسناد حديث غدير را در آن گرد آورده است .
ص 525 س 16 : و ابن عقده
احمد بن محمّد سعيد همدانى كوفى معروف به ابن عقده حافظ ( م / 333 ) از علماى بزرگ زيديه بوده است ، و احاديث بسيارى در حفظ داشته تا آنجا كه برخى
گوهر مراد ( فارسى ) — صفحة 733
مساهمون: عبد الرزاق اللاهيجي
ص٧٣٣