( 368 - 463 ه ) از حافظان حديث و نيز مورخ و اديب بوده است ( سير اعلام النبلاء ، ج 18 ، ص 153 ، شماره ترجمه 85 )
ص 522 س 6 : ابن بابويه در امالى نقل كرده . . .
مقصود محمد بن على بن الحسين بن موسى بن بابويه قمى معروف به شيخ صدوق است ، ( 305 - 381 ) . وى يكى از دانشمندان بزرگ اماميه مىباشد و بيشترين شهرت او در علم حديث است ، چنان كه كتاب « من لا يحضره الفقيه » او يكى از كتب چهارگانه مهمّ حديث نزد اماميه بشمار مىرود ، در زمينه عقايد و كلام نيز كتابهايى تأليف نموده است كه همگى بر پايه روايات است با اين تفاوت كه در برخى متن و سند روايات را نقل نموده است مانند كتاب « التوحيد » ، و در برخى ديگر فقط مضامين روايات را در ابواب جداگانه آورده است ، مانند كتاب « الاعتقادات فى دين الإماميه » ، شيخ طوسى دربارهء او چنين گفته است :
« كان جليلا حافظا للأحاديث ، بصيرا بالرجال ، ناقدا للأخبار ، لم ير فى القميين مثله فى حفظه و كثرة علمه ، له نحو من ثلاثمائة مصنّف » ( الفهرست ص 156 )
524 س 3 : پس در تناسب ميان آيات چه ضرورت تواند بود .
بنابراين كه وحدت سياق در تفسير آيات قرآن معتبر است ، در لزوم تناسب ميان آيات نمىتوان خدشه كرد ، و پاسخ كلام تفتازانى ، اين است كه گرچه در كتب لغت براى لفظ ولى و مولى معانى مختلفى ذكر شده است ، ولى معانى ياد شده در حقيقت موارد استعمال يك معنا مىباشند و آن عبارت است از : اولى و احق بودن فردى نسبت به امرى و بالعكس ، مثلا استعمال ولى در مورد محبّ و ناصر به معنى اولى و احقّ بودن دوست و ناصر نسبت به كسى است كه متعلّق دوستى و نصرت قرار گرفته است . چنان كه كسى كه متعلق دوستى و نصرت قرار گرفته است داراى
گوهر مراد ( فارسى ) — صفحة 732
مساهمون: عبد الرزاق اللاهيجي
ص٧٣٢