حيث قال :
لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ
. « 1 »
يهودى گفت : فانّ هذا إدريس رفعه اللّه « 2 » - عزّ و جلّ - مكانا عليّا ؛ منزلت ادريس را بلند گردانيد و او را اطعام داد از بهشت بعد از وفات .
حضرت فرمود در شأن پيغمبر ما كرد افضل از اين ، حيث قال اللّه تعالى :
وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ
. « 3 »
و طعام داد او را از تحف بهشت در زمان « 4 » حيات ؛ چه روزى كه آن سرور متضرّر بود از جوع ؛ جبرئيل آمد و جامى آورد كه در او تحفه جنّت بود ، و چون به دست آن سرور داد جام و تحفه هر دو به تسبيح در آمدند و تهليل كردند ؛ پس آن سرور به دست اهل بيت خود داد ، باز تسبيح و تهليل مىگفتند ، خواست كه به بعضى از اصحاب خود نيز دهد ، جبرئيل نگذاشت ، و گفت تحفهء جنت است ؛ نشايد جز نبى را يا وصى نبىّ را . پس آن سرور از آن تحفه « 5 » تناول كرد ، و ما نيز تناول كرديم ؛ و من هنوز مىيابم حلاوت آن را در كام خود .
يهودى گفت : اينك نوح - عليه السلام - كه صبر كرد در راه خداى تعالى جفاى قوم خود را .
حضرت فرمود : پيغمبر ما نيز صبر نمود « 6 » و عذر قوم خود خواست در وقتى كه تكذيب وى نمودند ، و از ميان خود بيرون كردند ، و سنگباران نمودند ، و ساير بىادبيها بجا آوردند ، و خداى تعالى ملك الجبال را فرستاد كه به اذن محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم كوه را بشكافد و بر سر قوم فرود آرد و هلاكشان كند . آن سرور اذن نداد ! و گفت : من مبعوث شدهام كه رحمت عالميان باشم ؛ خداوندا هدايت كن قوم مرا كه ايشان نادانند . اى يهودى ، نوح چون مشاهده كرد غرق و هلاك
هامش
( 1 ) الفتح 48 / 2 .
( 2 ) ب : تعالى .
( 3 ) انشراح 94 / 4 .
( 4 ) ب : حين .
( 5 ) الف : « تحفه » ندارد .
( 6 ) ب : فرمود .