پاك برداشته و به آن تبرك جست حضرت سيّد الساجدين زين العابدين امام چهارم على ابن الحسين عليهما السّلام بوده كه آن خاك پاك را در كيسهاى نموده و بر آن سجده مينمود و سبحه از آن ساخته و با آن ذكر ميگفت .
و بعد از آن حضرت تمام ائمه طاهرين به آن خاك تبرّك جسته و سبحه و سجّاده از آن ساخته و بر آن سجده مينمودند و شيعيان را دعوت به اين عمل براى وصول بكمال اجور مينمودند نه به قصد وجوب .
و مؤكّدا دستور ميدادند كه سجده براى خداى تعالى بايستى بر زمين پاك باشد ولى بر تربت حضرت سيّد الشهداء ارواحنا فداه افضل و باعث زيادتى ثواب مىگردد .
چنانچه شيخ الطّائفة الاماميه ابى جعفر محمد بن حسن طوسى رضوان اللّه عليه در مصباح المتهجّد روايت مينمايد كه حضرت امام صادق عليه السّلام مقدارى از تربت امام حسين عليه السّلام را بر پارچه زردى ريخته موقع نماز مقابل خود باز نموده بر آن سجده مينمود .
و تا مدتى شيعيان به اين طريق خاك را با خود نگاه ميداشتند بعدها براى آنكه تفريط نگردد با آب ممزوج نموده به صورت الواح و قطعاتى كه امروز بنام مهر ناميده مىشود جهت تبرّك و تيمّن با خود نگاه ميدارند و در موقع نماز بر آن سجده مينمايند از جهت زيادتى فضيلت نه از جهت وجوب .
و الا بسيارى از اوقات كه مهر از آن خاك پاك همراه ما نبوده بر خاك يا سنگ پاك سجده نموده و عمل فريضه را هم انجام دادهايم « 1 » .
هامش
( 1 ) در سال 1374 كه توفيق تشرف بيت اللّه الحرام نصيب داعى گرديد يك ساعت بغروب مانده كه از طيارهء بيروت در مدينه فرود آمديم و وقت تنگ بود در همان صحرا به نماز ايستادم جمعيت كثيرى از مأمورين و غيره اطراف داعى اجتماع نموده و مراقب حالت سجده بودند چون ديدند مهرى همراه ندارم بلكه بر زمين سجده مينمايم تعجب نمودند بعد از سلام شيوخ و بزرگان آنها اطراف داعى جمع شده سؤال مينمودند مگر شما از بتپرستان شيعيان نيستيد جواب دادم افتخار شيع دارم ولى ما هرگز بتپرست نيستيم بلكه موحد و خداپرست هستيم و اين كلام شما تهمت بشيعيان است چه آنكه آنها موحدين پاك دل ميباشند گفتند غالبا ما بتها را از بغل آنها همين جا در آورده و شكستهايم چگونه شما شيعه هستيد كه بت همراه نداريد گفتم اين كلمات اشتباه و تهمت *