و از آتش دوزخ ايمن گردانيدم .
53 -
الحمّى حظّ كلّ مؤمن من النّار
. ( 1 ) تب بهرهء هر مؤمنى است از آتش دوزخ . و مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله ميفرمايد كه :
هر كسى را از آتش دوزخ بهرهء بود ، و بهرهء مؤمن از آتش دوزخ تبى بود كه ببرّد .
54 -
القناعة مال لا ينفد .
( 2 ) خرسند بودن بدان چه خداى تعالى دهد مالى بود كه بن در نيابد .
گفت خواجه قناعتست اين « 1 » مال * كه نيابد به هيچ حال زوال
و مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله ميفرمايد كه : هر كه به روزى در ماند و حاجت خويش بخلق بردارد و از ايشان نااميد گردد و با درگاه خداى تعالى شود يا او را بميراند يا روزى بر وى فراخ گرداند .
55 -
الامانة تجرّ الرّزق .
( 3 ) امانت كه راست پيشى است « 2 » روزى را به خود كشد .
هست امانت كه او شبانروزى * ميكشد سوى خويشتن روزى
56 -
الخيانة تجرّ الفقر .
( 4 ) خيانت درويشى بمردم كشد .
نكند سود بر خيانت مرد * شد فقير آنكه او خيانت كرد
يعنى هر كه او خيانت كند درويش گردد ، زيرا كه خداى تعالى خاين را دشمن دارد و در سال وى بركت نكند ، و مردم نيز چون بينند كه وى بىانصاف است با وى نياميزند .
57 -
الصّبحة « 3 » تمنع الرّزق .
( 5 ) خفتن از پس نماز بامداد روزى را منع كند زيرا كه وقت قرآن خواندنست
هامش
( 1 ) كذا و شايد « آن » بهتر باشد .
( 2 ) در هر دو نسخه : « امانت راست پيشى است » .
( 3 ) در أقرب الموارد گفته : « الصّبحة بالفتح نوم الغداة ، و بالضمّ مصدر ، و نوم الغداة » .