چون بشب بخواند ثواب آنكه همه شب نماز كرده باشد بيابد . صادق عليه السّلام فرمايد كه اگر پيش از آنكه بخسبد بخواند همه شب در پناه حقّ تعالى باشد ، و روز قيامت در امان باشد از آتش دوزخ . و صادق عليه السّلام گويد كه : هر كه در فريضه يا در نوافل اين سوره بخواند از درويشى ايمن بود ، و چون بميرد فشارش گورش نباشد . و باقر عليه السّلام گويد كه « 1 » : هر كه اين سوره در فرايض و نوافل بسيار بخواند ايمانش درست شود به خدا و برسول و اين سوره در حقّ امير المؤمنين علي عليه السّلام و معاويه عليه اللّعنه فرود آمده و خوانندهاش را دين بسلامت بود تا بقيامت رسد .
التحريم : صادق عليه السّلام گويد كه : هر كه اين سوره بسيار خواند بقيامت خداى تعالى از گناهانش نپرسد و با مصطفى عليه السّلام و أهل بيتش بود .
سورة الملك : صادق عليه السّلام گويد كه : هر كه در فريضه يا در نوافل
هامش
( 1 ) كذا در نسخهء اصل ؛ ليكن پوشيده نماند كه اين روايت مربوط به اين سوره نيست بلكه بنا بر آنچه از كتب اخبار برميآيد در بارهء سورة الحاقّة است ؛ سيّد هاشم بحرانى ( ره ) در تفسير برهان نقل كرده ( ج 2 چاپ اوّل ؛ ص 1142 ) : « سورة الحاقّة ؛ فضلها ،
ابن بابويه باسناده عن جابر عن أبى عبد اللَّه عليه السلام قال : أكثروا من قراءة الحاقّة فانّ قراءتها في الفرائض و النوافل من الايمان باللَّه و رسوله لانّها انّما نزلت في أمير المؤمنين عليه السلام و معاوية و لم يسلب قاريها دينه حتّى يلقى اللَّه عزّ و جلّ
» . علّامهء مجلسى ( ره ) در عين الحياة گفته : « سورة الحاقّة از حضرت صادق عليه السّلام منقولست كه بسيار خوانيد سورهء حاقّه را بدرستى كه خواندن آن در فرايض و نوافل ايمان به خدا و رسول است زيرا كه اين سوره در واقعهء حضرت امير المؤمنين عليه السّلام و معاويه عليه اللّعنه نازل شده است ، و هر كه اين سوره را بخواند ايمان از او بر طرف نشود تا هنگام مردن » چنان كه صريحا برميآيد عبارت متن مربوط بسورهء حاقّه است و مأثور از حضرت صادق عليه السّلام است در صورتى كه در متن مربوط بسورهء طلاق دانسته و از حضرت باقر عليه السّلام نقل كرده است .
و نظير اين قبيل اشتباه در جاهاى ديگر اين قسمت متعلّق بفضايل سور ديده مىشود و چون تصرّف در اين قسمت كه كلمات معصومين عليهم السّلام است و در باب سور شريفهء قرآن مجيد است به هيچ وجه زيبنده و روا نبود بدين جهت نگارنده در تصحيح اين قسمت هيچ گونه دخالت نظرى نكرده و متن را چنان كه هست گذاشت و بديهى است كه عذر وى در اين امر پيش ارباب دين و دانش و درستى و امانت پذيرفته و مقبول است چنان كه گفتهاند :
العذر عند كرام النّاس مقبول .