و خشنودى خداوند بسى بزرگتر است ، اين رستگارى بزرگ است . »
تمامى اين امور به سطح شناخت بنده از خداى خويش پس از شناخت ذات خودش ، وابسته است ، چنان كه در حديث نبوى آمده است كه : « هر كه خويش را شناخت به تحقيق خدايش را شناخته است . » « 1 »
اين شناخت بهترين معيارى است كه شخصيت انسان را مشخّص مىسازد و معيارهاى ديگر غبارى گذرا و بىاهميت هستند ، به ويژه هنگامى كه به خاطر آوريم نمودهاى وجود ، ناگزير در روزى از روزها كه نزد پروردگار مشخّص است دستخوش نابودى و نيستى مىگردد .
بزرگترين دليل در آنچه ياد آور شديم آيات قرآن مجيد است كه با وضوح و صراحت كامل با ما از اين حقيقت سخن گفته و مىفرمايد :
رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِياً يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّآتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ « 2 » .
« خدايا ! ما از ندا دهندهاى شنيديم كه نداى ايمان سر مىداد و اين كه به خدايتان ايمان آوريد و ما هم ايمان آورديم ، پس گناهان ما را ببخش و بديهامان را ببخش و با نيكان بميرانمان . »
مضامين ارزشمندى كه به اختصار در اين آيهء مباركه آمده است حاكى از نداى مستقيم خداوند است براى بشر و آنچه شايسته است بدان باور يابد ، رفتار و شخصيتش را بر آن اساس ، ميزان كند . اين آيه از لايهاى از مؤمنان سخن مىگويد كه نداى ايمان را شنيدهاند و بر اساس شخصيت والايشان چارهاى نيافتهاند ، مگر آن كه در برابر اين ندا تسليم گردند .
آنها باورشان چنين است كه كارهاى پاك و نيكو كه از آنها سر مىزند - به رغم
هامش
( 1 ) - « مَنْ عَرِفَ نَفْسُهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ . » بحار الانوار ، ج 2 ، ص 32 ، روايت 22 .
( 2 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 193 .