براى مردم بيان كند ولى به صورت شرطى ميفرمود چه اگر روزى بنى اميه را در بالاى منبرمن ديديد آنها را بكشيد و شكمهايشان را پاره كنيد هر كس با على ( ع ) در مورد خلافت و جانشينى من مخالفت و جنگ كند كافر است يا فاطمه پاره تن من است هر كس او را اذيت كند مرا اذيت داده است و در مواردى با صراحت بر قاتلان حسنين ( عليهما السلام ) خصوصا امام حسين ( ع ) لعنت مىكرد و يزيد را بنام مىگفت و . . .
و اين درخت ملعونه يا نفرين شده ، خاندان بنى اميه هستند كه خدا و پيامبرش آنها را لعن كردهاند [ على لسانك و لسان نبيك ]
با اين بيانات و روشنگرىها ، در عقوبت و مجازات مخالفين اهلبيت ( صلوات الله عليهم ) و مبغوضيت دشمنانشان در نزد خداى متعال و . . . هيچ تاثيرى در آنها نكرد و بلكه هر روز طغيان و فسادشان را افزايش ميدادند كه نمونه روشن آن جنايت بزرگ روز عاشورا و شهادت حضرت فاطمه و . . . مىباشد .
نتيجه :
1 - لعنت كه به معناى دور شدن از رحمت خداست از عملكردهاى انسان مايه مىگيرد كه مىتواند او را مورد لعن خدا و پيامبر و امام زمانش قرار دهد ، مانند : ظلم و طغيان و فساد و جنايت و . . . مهم تر از همه ظلم و جنايت بر خاندان پاك و مطهر پيامبر اسلام ( ص ) است چنانچه در آيات قرآن مطرح گرديده است .
2 - هر كسى ملعون خدا و پيامبران و فرشتگان و پيشوايان معصوم ( صلوات الله عليهم ) واقع شود قطعا مبغوض خداست و در آتش جهنم قرار مىگيرد .
3 - لعنت چون رابطه انسان را از خدا قطع مىكند و او را از فضاى رحمت الهى بيرون ميسازد پيوسته او را در تيررس عذابها و كيفرها قرار ميدهد و بلكه وى مركب شيطان و نفس امّاره مىگردد كه از هيچ جنايت و گناه و