رسول خدا ( ص ) از هنگام ولادت امام حسين ( ع ) و قبل از آن تا به ياد حضرت ميافتاد مىگريست و يزيد و ابوسفيان را لعنت مىكرد و لذا در اين زيارت مىخوانيم كه لعنت بر قاتل امام حسين ( ع ) در هر جائى و مكانى يا در قيام و قعودى ، سفر و حضرى و . . . بر زبان خدا و پيامبرش جارى بود [ فى كُلِّ مَوْطِن وَ مَوْقِف . . . ] و در هنگام بيماريش امام را به سينه چسباند و گريست و گفت چرا يزيد فرزندم را مىكشد خدايا او را لعنت كند . « 1 »
5 - خداوند از حجت خويش در ظاهر و باطن حمايت مىكند و بر مخالفينش خشم و غضب و لعن دارد در قرآن فرمود : . . . وَ مَا جَعَلْنَا الرُّؤيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي القُرْآنِ وَنُخَوِّفُهُمْ فَمَا يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْيَانًا كَبِيرًا .
و آن خوابى كه ما به تو [ پيامبر ] نشان داديم و نيز درخت نفرين شدهاى كه در قرآن آورديم فقط براى آزمايش مردم بود و ما آنها را از هر راهى كه بود ترسانديم تا گرفتار عذاب نشوند ولى انها هر روز طغيانهاى بزرگشان را افزايش مىدهند . « 2 »
در تفسير آيه احاديث زيادى از معصومين و ديگران نقل شده است . كه خداى متعال جريانهاى بعد از رحلت را به پيامبرش نشان داد زيرا خواب يكى از ابزار ارتباطى و اطلاعاتى پيامبران است و ماموريتهاى ويژهاى در عالم رويا به آنها داده مىشود مانند ذبح اسماعيل به ابراهيم و . . .
مقصود اين بود كه پيامبر اسلام ( ص ) جريانات بعد از رحلت را ، بتدريج
هامش
( 1 ) - خصال 1 / 338 و بحار 44 / 300 .
( 2 ) - اسراء / 60