محمد و جانشينش حضرت على ( ع ) معتقد باشد .
بنابراين صلاحيت پيامبران براى رسيدن به مقام رسالت و نبوت با اعتقاد و ايمان آنها به نبوت پيامبر اسلام ( ص ) و ولايت و امامت حضرت على ( ع ) و ساير امامان معصوم ( صلوات الله عليهم ) تاييد شده است چنانچه در شب معراج ارواح تمام انبياءخدمت پيامبر اسلام رسيدند و به همين موضوع اقرار نمودند كه در ذيل آيه [
واسئل من ارسلنا قبلك
] ثالثا : وقتى كه مقام امامت و ولايت امامان معصوم در ادامه رسالت و نبوت است و مسئوليت سنگين ترى بر عهده آنان گذاشته شده كه بايد هدف تمام انبياء را زنده نگهداشته و جامعه را براى تحقق آن آماده سازند در اين صورت واقعه عاشورا بر همه پيامبران الهى مربوط مىگردد زيرا اگر امام حسين ( ع ) در برابر سلطه و فتنه بنى اميه قيام نمى كرد و دين خدا را از اسارت اشرار نجات نمى داد زحمت و تلاشهاى آنها از بين مىرفت و لذا همه پيامبران از ناحيه خداى متعال از مصيبت دلخراش امام حسين ( ع ) آگاه شده و گريه كرده و به ظالمان و قاتلانشان لعنت نموده اند .
گريه پيامبران بر امام حسين ( ع ) و لعن بر قاتلش :
1 - حضرت آدم ( ع ) از سرزمين كربلا عبور مىكرد افسردگى و اندوه شديدى يافت و در كنار قتلگاه افتاد عرضه داشت خدايا چرا چنين گرفتار غم و اندوه گرديدم ؟ فرمود در اين جا فرزندت حسين ( ع ) را مىكشند