يك شخصيت نشان ميدادند زيرا خود را در هر حال در محضر خد ا مشاهده مىكردند و با تمام وجود فرمانبر او بودند و در گفتار و عمل از خدا پيشى نمىگرفتند .
[ لا يَسْبِقوُنَهُ بِالقَوْلِ و هُم بِامْرِهِ يَعْملوُن ] در گفتار از او پيشى نمىگرفتند و در هر حال بفرمان او عمل مىكردند .
كسى كه از خدا ميخواهد حيات و مرگش به حيات و مرگ حضرت محمد و آل محمد ( ص ) وصل شود بدون ترديد براى او باور و يقين حاصل شده كه تنها اين خاندان بزرگوار ، نزد خداى متعال دردنيا و آخرت آبرومند و محبوب و موفق هستند و اين سلامتى اعتقاد شيعيان را آشكار ميسازد كه رهبرانشان محبوب خدا و پيامبرش ميباشند و هر فرد عاقل و خردمندى آرزو مىكند كه حيات و مرگش همانند حيات و مرگ آنان باشد و در حديثى از پيامبر اسلام ( ص ) آمده :
[ مِنْ سِرِّهِ ان يحيا حياتي و يموت مماتي و يدخل جنه عدن قضب غرسه ربي بيده فليتول عليا و الاوصياء من بعده و ليسلم لفضلهم فانهم الهداه المرضيون ]
هر كس دوست دارد حيات و مرگش حيات و مرگ من باشد و به بهشت دائمى كه درختان ميوه اش را پروردگارم بدست خود كاشته داخل شود پس بايد از حضرت على و جانشينانش و بعد از او ، تولى و پيروى نمايد و بر فضائل و مناقب آنان سر تسليم فرود آورد زيرا كه آنها هدايت يافتگان مرضى خدايند « 1 » .
هامش
( 1 ) - ينابيع الموده / 151