بنابراين همرنگى و هماهنگى باطنها همواره انسانها را به همديگر متصل ميسازد و اين از اسرارهاى بزرگ اين مكتب است و در اين صورت تمامى شيعيان به حزن و اندوه امامانشان غمگين و محزون و بخوشحالى آنها خرسند مىباشند و روى همين اتصال باطنى نه تنها در ايام عاشورا در محرم و روزهاى شهادت اميرالمؤمنين و حضرت فاطمه و ديگر امامان ( صلوات الله عليهم ) و بلكه در تمام سال به ياد مصائب دلخراش همه امامان بويژه ابا عبدالله الحسين ( ع ) اشك مىريزند و عزادارى مىكنند به همين سبب مصيبت زده ميباشند و با روضه و مجلس عزا به پا كردن ، لباس سياه پوشيدن ، در خيابانها و كوچهها برسر و صروت زدن تعطيل كارهاى دنيوى و تحصيلى و . . . چنين مصيبت دلخراش را از آنِ خود مىدانند و لذا در مصيبتهاى شخصى خويش كمتر احساسات نشان ميدهند اما وقتى كه مصيبت امامان ، خصوصا حضرت امام حسين ( ع ) به ياد ميافتد از صميم قلب اندوهگين شده و اشك ريزان جلسه را اداره مىكنند و اين يك مقام بزرگيست كه شيعيان و دوستان اهل بيت ( صلوات الله عليهم ) مفتخرند كه خداى متعال لياقت عزادارى مقربان و عزيزان درگاهش را به آنان مرحمت فرموده است اگرچه انسانهاى فهميده و آگاه در جاى جاى دنيا ، خود را مديون اين بزرگواران ميدانند و در غم و حزن آنان اشك مىريزند و بلكه زمين و آسمانها و تمام مخلوقات در اين عزادارى شريكند .
بنابراين كلمه [ بِمُصَابِي بِكُمْ ] به معناى مصيبت زده گيم بخاطر اهلبيت ( ع ) است و اين عزا در همه جا در خلوت و جلوت ، فردى ، اجتماعى و . . . شكل مىگيرد و چون جايگاه مصيبت قلب انسان است كه هر لحظه به ياد
شرح نوين زيارت عاشورا همراه با پيام ها و رازها (فارسى) — صفحة 146
مساهمون: حميد فتاحى
ص١٤٦