مخلص و شايسته خود اختصاص داده و آنها فقط اختر تابناك جهان هستى يعنى وجود مبارك چهارده معصوم ( صلوات الله عليهم ) حضرت محمد و على و فاطمه و يازده فرزندان معصومشان ( صلوات الله عليهم ) مىباشند و در احاديث مسئله شفاعت آنان در پيشگاه الهى به مقام محمود تفسير شده در آن وضعيت بسيار بحرانى روز قيامت كه همه خوبان حتى پيامبران هم احساس فشار مىكنند كه چگونه بتوانند در پيشگاه حسابرس بزرگ و دقيق الهى از خود دفاع نمايند و . . . خداوند اين بزرگواران را ، اذن شفاعت از بندگان خود مىدهد چنانچه رسول خدا ( ص ) به اميرالمومنين ( ع ) فرمود : يا على پروردگارم در حق گناهكارانى كه خداپرست بودند مرا قدرت شفاعت مرحمت كرده ولى از كسانى كه با تو و فرزندانت بعد از تو ، جنگ و دشمنى برپا كنند منع نموده است كه آنها شايسته شفاعت من نمىباشند و در حديث ديگر مىفرمايد :
( . . . والله لا تَشَفَّعْت فيمَنْ اذي ذُرِّيَّتِي )
به خدا سوگند درباره كسانى كه به فرزندان من آزار و اذيت كنند شفاعت نخواهم كرد . « 1 »
پس شفاعت پيامبر اسلام و اهلبيتش ( صلوات الله عليهم ) شرط مهمى لازم دارد و آن معتقد بودن به امامت و ولايت آنان و محبت و تولى را به آنها در ظاهر و باطن داشتن است .
و از بيان امام هادى ( ع ) در زيارت شريف جامعه كه مقام محمود و مقام شفاعت را مستقل بيان كرده يعنى پيامبر اسلام و ائمه هدى ( صلوات الله عليهم ) هم مقام محمود و هم مقام شفاعت و . . . را دارند معلوم مىگردد كه مقام محمود فراتر از مقام شفاعت است چون كلمه ( محمود ) به معناى ستوده است كسانى كه مسئوليت و تكاليف خود را چنان زيبا و مرضى خداوند بجا آورده و يا آنطورى كه خدا مىخواست انجام دادهاند كه موجب خرسندى و
هامش
( 1 ) - نور الثقلين 3 / 207 .