نفسانى به آنها تعلّق مىگيرد ياد شده و بيانگر آنست كه مقدّم داشتن دوستدارى اين امور بر دوستدارى خدا و رسولش و جهاد در راه او ، موجب كيفر و عذاب است ، پس محبّت اينها تا وقتى كه مقدّم بر محبّت خدا و رسولش قرار نگيرد مشروع و جايز است ، و محبّت مؤمنان نسبت به خدا بيشتر و شديدتر است .
2 -
« وَيْلٌ لِلْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ شَدِيدٍ الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ -
واى بر كافران از عذابى سخت ، آنانكه دنيا را بر آخرت ترجيح داده و برگزيدهاند » « 1 »
3 -
« وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ
ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ -
و ليكن كسىكه سينه بر كفر گشوده ( كفر را قلبا پذيرفته ) باشد ، پس بر آنان غضبى از خداست و براى آنان عذابى بزرگ است ، چرا كه آنان زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح داه و برگزيدهاند ، و خدا كافران را هدايت نمىكند » « 2 »
راغب مىگويد : « حقيقت استحباب آنست كه انسان پاىبند دوستدارى چيزى شود و دلبستهى آن گردد ، و متعدّى شدن آن با « على » معنى ايثار و مقدم داشتن را مىرساند » « 3 »
و معناى « استحباب زندگى دنيا بر آخرت » دنيا را برگزيدن و آخرت را كاملا وا گذاشتن است ، و مقابل آن « برگزيدن آخرت
هامش
( 1 ) - سورهى ابراهيم آيهى 3
( 2 ) - سورهى نحل آيهى 107
( 3 ) - مفردات راغب ص 105