براى بهرهمندى در آخرت به كار برند نه آنكه به دنيا و زينت و آرايش آن با ديدهى استقلال بنگرند و وسيله را هدف و نتيجه قرار دهن .
و اينگونه آراستن و زينت دادن كه دنيا به چشم آدمى مستقل و به صورت نتيجه و هدف درآيد ، به خداى متعال نسبت داده نمىشود ، بلكه منسوب به شيطان است :
« زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ ما كانُوا يَعْمَلُونَ -
شيطان اعمالشان را براى آنان آراسته و زيبا جلوه مىدهد »
پس مقام ، مقام نكوهش اين شهوات است كه مردم دوست دارند و آنان را از آنچه نزد خداست منصرف و سرگرم مىسازد و به اعراض و دورى از آخرت بر مىانگيزد ؛ به قرينهى ذيل آيه كه مىفرمايد :
« ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ
قُلْ أَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ -
اينها بهره و كالاى زندگانى دنياست و سرانجام نيكو نزد خداست ، بگو آيا شما را به نيكوتر از اينها خبر دهم ؟ »
پس اين خواستن ، خواستنى است كه به حدّ عشق و فرو رفتن در شهوات رسيده ، و با تزيين و جلوه دادن شيطان موجب آن شده كه دنيا را بر آخرت ترجيح دهد .
و بنابراين آيه شاهدى بر جمع ميان آيات و روايات نكوهش و ستايش دنياست ، ولى هنگامى كه تزييندهنده خداى متعال باشدچنانكه در برخى تفاسير ذكر شدهاز آيه در اين مقام نمىتوانيم استفاده كنيم .
2 -
« فَقالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى