آراستن نيز از خداى متعال است ، چرا كه خواهش طبيعى در مورد اين امور تنها محرّك انسان براى تشكيل اجتماع و اقدام در مورد مصالح مجتمع انسانى است .
ديگرى ، تزيين و آراستنى است براى جلب و جذب قلوب و خيره كردن و پاىبند ساختن دلها به خود زينت ، و سرگرم و غافل نمودن آنها از ذكر و ياد خدا . و اين تصرفى شيطانى و مذموم است كه خداى متعال در چندى جاى قرآن آن را كار شيطان معرفى فرموده است .
منظور از « حبّ الشّهوات » غرق شدن در خواستههاست و اين كار شيطان است ، نه اصل خواهش و كششى كه در فطرت و غريزه و طبيعت آدمى نهاده شده و منسوب به خداى متعال مىباشد .
و آيه براى رفع اين توهّم باطل است كه گمان نكنند با اموال و اولاد از خدا بىنياز مىشوند ؛ چنان كه جلوتر از آن مىفرمايد :
« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً - *
آنان كه كافر شدند اموال و اولادشان بهچوجه آنان را از خدا بىنياز نمىسازد » « 1 » ، بنابراين آيه مىگويد علّت اين توهّم آنست كه در دوستى اين خواستهها و شهوات فرو رفته و از مهمّات اخروى كاملا بريده و به اين خواستهها رو كردهاند ، و مطلب كاملا بر آنان مشتبه شده است ، زيرا اينها همه بهره و كالاى زندگى دنياست و جز مقدمهيى براى رسيدن به سرانجام نيك و حسن عاقبت كه نزد خداست نمىباشد ، و اينها در اختيارشان گذاشته شده تا وسيلهى سراى آخرت سازند و كالاى دنيوى را
هامش
( 1 ) - سورهى آل عمران آيهى 10 و 116