و روزى يابد و هر بىحرص و شتابى محروم بماند . « 1 »
30 - امّا بعد ، ( شگفتآور است كه ) انسان به چيزى كه از دست نخواهد داد ( رزق مقدّر ) شادمان مىشود و بر چيزى كه بدست نخواهد آورد ( آنچه مقدّر او نيست ) اندوه مىخورد ! « 2 »
31 - امّا بعد ، تو از مدّت عمرت سبقت نمىگيرى ( و فراتر نمىتوانى به روى ) و آنچه براى تو نيست روزى تو نمىشود . « 3 »
32 - امّا بعد ، انسان را يافتن آنچه از دست نخواهد داد شاد و نيافتن آنچه بدست نخواهد آورد غمين مىسازد ! پس شادى تو بايد به آنچه از آخرتت نائل شدهيى و تأسفت بر آنچه از آن از دست دادهيى باشد . و بسيار بر آنچه از دنيايت نايل شدهيى شادى مكن و بر آنچه از آن از دست دادهيى بىتابى منما ، و بايد انديشه و اندوهت در آنچه پس از مرگ است باشد . « 4 »
33 - آنكه نشسته عطا نيابد ايستاده نيز عطا نخواهد يافت . . . « 5 »
34 - از دنيا آنچه به تو رسيد بگير و از آنچه از تو رو گرداند رو بگردان ، و اگر چنين نمىكنى ( و به دنبال دنيا مىروى ) در طلب آهسته و بىحرص و شتاب باش . « 6 »
35 - با علمى يقينى بدانيد كه خدا براى بنده هرچند چاره سازيش عظيم و طلب و كوشش او سخت و كيد و تدبيرش توانمند باشد بيش از آنچه در كتاب پر حكمت تعيين فرموده قرار نداده
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه ج 3 ص 56
( 2 ) - نهج البلاغه ج 3 ص 139
( 3 ) - نهج البلاغه ج 3 ص 146
( 4 ) - نهج البلاغه ج 3 ص 23 - 24
( 5 ) - نهج البلاغه ج 3 ص 249
( 6 ) - نهج البلاغه ج 3 ص 248