است بدون بدبختى و شقاوت ، و به معناى واقعى كلمه حيات و زندگى است . « 1 » آيهى شريفه زندگانى دنيا را منحصر در لهو و لعب معرفى فرموده ، و اشاره به آن با كلمهى « هذه » افادهى تحقير مىكند ، و زندگى را منحصر در سراى آخرت دانسته كه آن حيات واقعى است .
عالم ربّانى شيخ بهائى رحمة اللّه عليه مىفرمايد پنج خصلتى كه در اين آيه ذكر شده به ترتيب بر حسب سنين عمر آدمى و مراحل حيات انسان صدق مىكند ؛ چرا كه آدمى در سنين كودكى مشتاق لعب و بازى است و چون به بلوغ و نوجوانى رسد به لهو و سرگرميها مايل مىباشد ، و چون كاملتر گردد به زينتها و زيورها از قبيل لباسهاى فاخر و مركب و منزل عالى و شيفتگى در برابر جمال و زيبائى مشغول مىگردد ، و چون سن بالاتر رود به تفاخر در حسب و نسب مىپردازد ، و چون پير شود در افزايش و تكاثر اولاد و اموال مىكوشد . « 2 »
آيهى شريفه براى دنيا و فناى آن مثل لطيفى به كار برده كه حاصل آن چنين است : خوشآيندى و شادابى و شگفتى دنيا و سپس زوال و فناى آن همچون بارانى است كه كشاورز از گياه و رستنى حاصل از آن شگفتزده شود ، و چون آن رستنى رشد كند و به كمال ظاهرى خود برسد رنگ آن زرد گردد و مراحل نابودى و نزول را طى نمايد و بتدريج خرد و ريزهريزه و متلاشى شود چنان كه بادها اجزاء آن را پراكنده سازد ، و سراى آخرت نيكوتر و
هامش
( 1 ) - تفسير الميزان ج 16 ص 156
( 2 ) - تفسير الميزان ج 19 ص 188