مِنَ الْفاقَةِ ، وَتُغْنِيَني عَنِ الْمَسْأَلَةِ إِلَى الْمَخْلُوقينَ ، وَتَكْفِيَني هَمَّ
و مرا از درخواست كردن از مخلوقاتت بىنياز كنى ، و كفايتم كنى از همّ
مَنْ أَخافُ هَمَّهُ ، وَعُسْرَ مَنْ أَخافُ عُسْرَهُ ، وَحُزُونَةَ مَنْ أَخافُ
و غمّ هر كه از همّ و غم او مىترسم ؛ و از سختى هر كه از سختى او مىترسم ، و اندوه هر كه از اندوه او مىترسم ،
حُزُونَتَهُ ، وَشَرَّ مَنْ أَخافُ شَرَّهُ ، وَمَكْرَ مَنْ أَخافُ مَكْرَهُ ، وَبَغْيَ
و از شرّ هر كه از شرّ او مىترسم ، و از نيرنگ هر كه از نيرنگ او مىترسم ، و از ستم
مَنْ أَخافُ بَغْيَهُ ، وَجَوْرَ مَنْ أَخافُ جَوْرَهُ ، وَسُلْطانَ مَنْ أَخافُ
هر كه از ستم او مىترسم ، و از جور هر كه از جور او مىترسم ، و از سلطنت و چيرگى هر كه از
سُلْطانَهُ ، وَكَيْدَ مَنْ أَخافُ كَيْدَهُ ، وَمَقْدُرَةَ مَنْ أَخافُ مَقْدُرَتَهُ
چيرگى او مىترسم ، و از دامگسترى هر كه از كيد او مىترسم ، و از قدرتمندى هر كه از توانمندى او بر خودم مىترسم ،
عَلَيَّ ، وَتَرُدَّ عَنّي كَيْدَ الْكَيَدَةِ ، وَمَكْرَ الْمَكَرَةِ . أَللَّهُمَّ مَنْ أَرادَني
و توطئه و مكر و حيلهء مكّاران و حيلهگران را نيز از من دور كن . بار الها ؛ هر كس ارادهء بد برايم دارد ،
فَأَرِدْهُ ، وَمَنْ كادَني فَكِدْهُ ، وَاصْرِفْ عَنّي كَيْدَهُ وَمَكْرَهُ وَبَأْسَهُ
تو در مورد او اراده فرما ، و هر كه دام و توطئهاى برايم دارد ، همان را به خودش برگردان ، و حيله و نيرنگ و بدى
وَأَمانِيَّهُ ، وَامْنَعْهُ عَنّي كَيْفَ شِئْتَ وَأَنَّى شِئْتَ . أَللَّهُمَّ اشْغَلْهُ
و دامهايش را از من برگردان ؛ و هر گونه مىخواهى و هر زمان مىخواهى او را از من باز دار . بار الها ؛ او را مشغول كن
عَنّي بِفَقْرٍ لاتَجْبُرُهُ ، وَبِبَلآءٍ لاتَسْتُرُهُ ، وَبِفاقَةٍ لاتَسُدُّها ، وَبِسُقْمٍ
به فقرى جبرانناشدنى ، و بلايى آشكار و پنهاننشدنى ، و به تنگدستى و نيازى كه چاره ندارد ، و بيمارى
لاتُعافيهِ ، وَذُلٍّ لاتُعِزُّهُ ، وَبِمَسْكَنَةٍ لاتَجْبُرُها . أَللَّهُمَّ اضْرِبْ بِالذُّلِّ
كه عافيت و بهبودى ندارد ، و خوارى كه عزّتى برايش نباشد ، و بدبختى جبرانناپذير . خدايا ؛ ذلّت و خوارى را همواره
نَصْبَ عَيْنَيْهِ ، وَأَدْخِلْ عَلَيْهِ الْفَقْرَ في مَنْزِلِهِ ، وَالْعِلَّةَ وَالسُّقْمَ في
نصبالعين او و در مقابل چشمش قرار بده ، و فقر و نيازمندى را وارد منزلش كن ، و بدنش را گرفتار بيمارى و درد كن ؛
بَدَنِهِ حَتَّى تَشْغَلَهُ عَنّي بِشُغْلٍ شاغِلٍ لافَراغَ لَهُ ، وَأَنْسِهِ ذِكْري
تا از ياد من بيرون رود با مشغلههايى كه رهايى از آن وجود نداشته باشد ؛ و يادم را از يادش ببر ،
الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 714
مساهمون: سيد مرتضى مجتهدى سيستانى
ص٧١٤