ظاهِراً مِنْ حُفْرَتي ، مُؤْتَزِراً كَفَني ، حَتَّى اجاهِدَ بَيْنَ يَدَيْهِ فِي
در حالى كه كفنم بر تنم است ؛ تا من نيز در پيش روى مباركش در صفى قرار گيرم كه جهاد كنم ؛
الصَّفِّ الَّذي أَثْنَيْتَ عَلى أَهْلِهِ في كِتابِكَ فَقُلْتَ « كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ
همان صفى كه در كتاب عزيزت قرآن ، افرادش را ستوده و فرمودهاى : « در صفّ مبارزه با كافران گويى اينان بنيانى آهنين
مَرْصُوصٌ » « 1 » . أَللَّهُمَّ طالَ الْإِنْتِظارُ ، وَشَمِتَ بِنَا الْفُجَّارُ ، وَصَعُبَ
و بهمپيوسته هستند » . بار الها ؛ انتظار ، طولانى شد ؛ فاجران و بدكاران ما را به مسخره گرفته و سرزنش مىكنند ؛
عَلَيْنَا الْإِنْتِظارُ . أَللَّهُمَّ أَرِنا وَجْهَ وَلِيِّكَ الْمَيْمُونَ في حَياتِنا وَبَعْدَ
منتظرماندن بيش از اين براى ما بسيار سخت شده است . بار الها ؛ چهرهء مبارك ولىّ بزرگوارت را در زمان زندگانى و پس از
الْمَنُونِ . أَللَّهُمَّ إِنّي أَدينُ لَكَ بِالرَّجْعَةِ بَيْنَ يَدَيْ صاحِبِ هذِهِ
مرگمان به ما بنمايان . بار الها ؛ تو را ديندارى مىكنم با رجعت و بازگشتن و حضور در پيشروى صاحب اين
الْبُقْعَةِ ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ يا صاحِبَ الزَّمانِ ، قَطَعْتُ في
بارگاه و گنبد . فرياد ، فرياد ، فرياد ، اى صاحب زمان ؛ براى رسيدن به تو و با تو بودن
وَصْلَتِكَ الخُلّانَ ، وَهَجَرْتُ لِزِيارَتِكَ الْأَوْطانَ ، وَأَخْفَيْتُ أَمْري
از دوستان نزديكم بريدم ، و براى زيارتت از وطنم هجرت كردم ، و از مردم شهر مخفى داشتم
عَنْ أَهْلِ الْبُلْدانِ ، لِتَكُونَ شَفيعاً عِنْدَ رَبِّكَ وَرَبّي ، وَإِلى ابآئِكَ
كه مىخواهم به ديدار تو بيايم ؛ اين كارها را كردم تا نزد پروردگارت و پروردگارم شفيع و واسطهام باشى ، و نزد پدرانت كه
مَوالِيَّ فى حُسْنِ التَّوْفيقِ ، وَإِسْباغِ النِّعْمَةِ عَلَيَّ ، وَسَوْقِ
سرپرستان و اولياى من هستند نيز واسطه و شفيع من باش تا به من توفيق نيكو و نعمت فراوان و ريزان ،
الْإِحْسانِ إِلَيَّ . أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَعَلى الِ مُحَمَّدٍ ،
و احسان بىكران لطف فرمايند . بار الها ؛ بر محمّد و آل محمّد درود بفرست ؛
أَصْحابِ الْحَقِّ ، وَقادَةِ الْخَلْقِ ، وَاسْتَجِبْ مِنّي ما دَعَوْتُكَ ،
همان حقپرستان و رهبران خلق ؛ و دعايم را پاسخ بده ،
وَأَعْطِني ما لَمْ أَنْطِقْ بِهِ في دُعآئي ، مِنْ صَلاحِ ديني وَدُنْياىَ ،
و آنچه را در ضمن دعايم ذكر نكردم ولى صلاح دين و دنياى من در آن است به من عطا فرما ؛
هامش
( 1 ) . سورهء صفّ ، آيهء 4 .