يازدهم :
پاى راست را در وقت داخل شدن مقدّم داشته و پاى چپ را در وقت بيرون آمدن مقدّم بدارد ، مانند آنچه در واردشدن و خارجشدن از مسجد عمل مىكند .
دوازدهم :
نزد ضريح مطهّر بايستد به گونهاى كه خود را بتواند به آن بچسباند . و توهّم آن كه دور ايستادن ادب مىباشد وَهْم است ؛ زيرا كه چسبيدن به ضريح و بوسيدن آن در روايت وارد شده است .
سيزدهم :
در وقت زيارت پشت به قبله و رو به قبر منوّر بايستد ، و ظاهراً اين ادب مختصّ به زيارت معصوم است و چون از خواندن زيارت فارغ شد گونهء راست را به ضريح بگذارد و به حال تضرّع دعا كند پس گونهء چپ را بگذارد و بخواند خدا را به حقّ صاحب قبر كه او را از اهل شفاعت آن بزرگوار قرار دهد و در دعا مبالغه نموده و اصرار نمايد . پس به سمت سر مطهّر برود و رو به قبله بايستد و دعا كند .
چهاردهم :
در وقت خواندن زيارت - اگر عذرى ندارد از ضعف و درد كمر و درد پا و غير اينها - بر روى پا بايستد .
پانزدهم :
در هنگام ديدن قبر مطهّر پيش از شروع در خواندن زيارت تكبير بگويد ، و در خبريست كه هر كه تكبير بگويد پيش روى امام عليه السلام و بگويد : « لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ »
نوشته شود براى او خشنودى خداى بزرگ .
شانزدهم :
زيارتهايى كه از ائمّه عليهم السلام روايت شده بخواند و خواندن زيارتهاى ساختگى كه بعضى از بىخردان از عوام آنها را با بعضى از زيارات تلفيق كرده و نادانان را به آن مشغول ساختهاند ، ترك نمايد .
شيخ كلينى رحمه الله روايت كرده از عبدالرحيم قصير كه گفت : وارد شدم بر حضرت صادق عليه السلام و گفتم : فدايت شوم از پيش خود دعايى اختراع كردم .
حضرت فرمود :
واگذار مرا از اختراع خود ، هر گاه تو را حاجتى روى دهد به حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم پناه بر و دو ركعت نماز بخوان و هديه كن آن را به سوى آن حضرت الخ .
الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 556
مساهمون: سيد مرتضى مجتهدى سيستانى
ص٥٥٦