بيست و دوّم :
صداى خود را در وقت زيارت بلند نكند ، چنانچه در « هديّة الزائرين » ذكر كردم .
بيست و سوّم :
وقتى مىخواهد مراجعت كند و از شهر خارج شود ، با امام عليه السلام وداع كند به آنچه در روايات آمده يا به غير آن .
بيست و چهارم :
به سوى خدا بازگردد و از گناهان خويش استغفار نمايد و كردار و گفتار خود را بعد از زيارت نسبت به پيش از آن بهتر نمايد .
بيست و پنجم :
به قدر توان بر خادمان آستانهء شريفه انفاق نمايد ، و سزاوار است كه خدّام آن مكان شريف از اهل خير و صلاح و صاحب دين و مروّت باشند و تحمّل نمايند آنچه از زائرين مىبينند و خشم خود را بر آنها فرو نشانند و غلظت و درشتى بر آنها ننمايند و بر قضاء حوائج محتاجين اقدام كنند و افراد غريب و ناآشنا را راهنمائى و دلالت كنند اگر راه را گم نمايند ، و خلاصه بايد خدّام به حقيقت و راستى در خدمات لازمه از تنظيف و حراست و محافظت زائران و غيره ، مشغول باشند .
بيست و ششم :
انفاق و احسان نمايد بر مجاورين آن بقعهء مباركه كه دچار فقر و نادارى هستند ولى آبرومندند ؛ خصوصاً سادات و اهل علم كه ترك ديار كردهاند و به تلخى غربت و تنگدستى مبتلايند و همواره پرچم تعظيم شعائر الهى را برپا نموده ، و جهاتى را دارا هستند كه ملاحظهء هر يك از آنها كافى در لزوم اعانت به آنها و رعايت حالشان است .
بيست و هفتم :
مرحوم شهيد فرموده كه از جملهء آداب اين است كه وقتى از زيارت بهرهمند گرديد ، زودتر از آن مكان شريف بيرون رود ، براى مزيد تعظيم و احترام و شدّت شوق به رجوع و نيز فرموده كه در وقتى كه زنها مىخواهند زيارت كنند بايد از مردان جدا باشند و تنها زيارت كنند و اگر در شب زيارت كنند اولى است و بايد كه وضع خود را تغيير دهند ، يعنى لباس خوب و عالى را به لباس پست بدل كنند كه شناخته نشوند و مخفى و پنهان بيرون آيند كه كسى كمتر ايشان را ببيند و بشناسد و اگر با مردان زيارت كنند نيز جايز است اگرچه مكروه است .
الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 558
مساهمون: سيد مرتضى مجتهدى سيستانى
ص٥٥٨