از ادب شيعه نسبت به امام زمان عجّل اللَّه تعالى فرجه در روز عيد فطر
سيّد بزرگوار رضى الدين علىّ بن طاووس رحمه الله در بخشى از كتابش به عنوان « ادب بنده در روز عيد نسبت به كسى كه معتقد است كه او امام و داراى اين مقام و الا است » ؛ مىفرمايد :
پس مىگويم : بدان هنگامى كه عيد فطر فرا رسد پس اگر صاحب حكومت و امور ( امام زمان ارواحنا فداه ) در ملّت و مملكتش تصرّف داشت و رعيّت او آن گونه بودند كه مولاىشان خواسته بود ، پس به آن حضرت به خاطر اين كه خدا به او رو كرده و به خاطر سلطنت و قدرتى كه به او احسان نموده تهنيت گو ، سپس به خودت و كسى كه نزد تو عزيز است و براى دنيا و اهل آن و براى هر كسى كه به امامت آن حضرت سعادتمند شده و از وجودش و امامتش و يمن او و هدايتش و بهرههاى دولتش بهرهمند است تبريك بگو .
و اگر كسى كه معتقد به وجوب اطاعتش هستى از تصرّف در آنچه مقتضاى رياست او است منع شده باشد بايد اثر خشم و غضب الهى بر تو نمودار باشد و بر آنچه از فضل و احسان او از تو فوت شده حسرت و اندوه داشته باشى .
پس همانا روايت كردهايم با سند خود به شيخ صدوق رحمه الله از كتاب « من لا يحضره الفقيه » و غير آن با سند او به حنّان بن سدير از عبداللَّه بن دينار از امام باقر عليه السلام ؛ كه حضرت فرمودند :
اى عبداللَّه ؛ براى مسلمانان هيچ عيد قربان و فطرى نيست مگر اين كه در آن روز براى آل محمّد عليهم السلام حزن و اندوه تازه مىشود .
عبداللَّه گويد : عرض كردم براى چه ؟
حضرت فرمودند : براى اين كه ايشان عليهم السلام حقّ خودشان را در دست ديگران مىبينند
. مىگويم : اگر احوال زمان ظهور را مىدانستى و مستحضر بودى كه در آن هنگام