از سويى نصّ صريح روايات دلالت مىكند كه « وسيله » ، همان ائمّه عليهم السلام هستند و اين منافاتى ندارد با اين كه ما « وسيله » را به نردبان و يا غير آن تفسير كنيم . ( چون منظور از نردبان در اينجا وسيلهء ترقّى و پيشرفت است ) .
در روايتى از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم آمده است :
هم العروة الوثقى والوسيلة إلى اللَّه . « 1 »
آنان - يعنى اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام - دستآويز محكم و قابل اطمينان و وسيله هستند به سوى پروردگار .
سپس اين آيه را قرائت فرمودند :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ
« 2 » .
اى ايمان آورندگان ؛ تقواى الهى پيشه كنيد و به سوى او وسيلهاى جستجو كنيد .
شايد دو صفتِ ايمان و تقوا شرط لازم براى به دست آوردن وسيله به سوى خداوند متعال باشد ، همانطور كه وسيله بدون اين دو سودى ندارد .
بنابراين ، هنگامى كه اين دو صفت جمع شدند ، وسيله سود مىبخشد ؛ چون ولايت وجود نخواهد داشت مگر با ايمان و تقوا .
پنجم :
اعتراف به گناهان است .
در روايتى كه از مولاى ما امام صادق عليه السلام نقل شده ، مىفرمايد :
إنّما هي المدحة ، ثمّ الإقرار بالذنب ثمّ المسألة ؛ واللَّه ما خرج عبد من ذنب إلّابالإقرار . « 3 »
به درستى كه دعا عبارت است از ثناى خدا و بعد اقرار به گناه و بعد از آن سئوال و درخواست . به خدا قسم هيچ بندهاى از گناه خارج نمىشود مگر با اقرار به گناهش ( نزد خداى متعال ) .
هامش
( 1 ) . تفسير صافى : 1 / 441 .
( 2 ) . سورهء مائده ، آيهء 35 .
( 3 ) . بحار الأنوار : 93 / 318 .