لِعَظَمَتِهِ الْعُظَمآءُ ، فَبَلَغَ بِقُدْرَتِهِ ما يَشآءُ . الْحَمْدُ للَّهِ الَّذي يُجيبُني
بزرگان ، در برابر عظمت او فروتنى و كوچكى كنند ؛ و بدين سان دست قدرتش بر آنچه بخواهد رسا است . ستايش ويژهء خداست كه
حينَ اناديهِ ، وَيَسْتُرُ عَلَيَّ كُلَّ عَوْرَةٍ وَأَنَا أَعْصيهِ ، وَيُعَظِّمُ النِّعْمَةَ
وقتى او را صدا مىزنم پاسخم را مىدهد ؛ و در حالى كه من او را نافرمانى مىكنم تمام عيوب و زشتىهايم را پنهان مىدارد ؛ و نعمتهايش
عَلَيَّ فَلا اجازيهِ ، فَكَمْ مِنْ مَوْهِبَةٍ هَنيئَةٍ قَدْ أَعْطاني ، وَعَظيمَةٍ
را برايم زياد مىكند ولى من جواب خوبى به اين نعمتبخشىها نمىدهم . چه بخشش گوارايى كه به من نمود ، و چه امور بزرگ
مَخُوفَةٍ قَدْ كَفاني ، وَبَهْجَةٍ مُونِقَةٍ قَدْ أَراني ، فَاثْني عَلَيْهِ حامِداً ،
ترسناكى كه مرا از آنها كفايت كرد ، و چه بسيار خوشىهاى دوستداشتنى كه به من نشان داد ، به اين جهات پيوسته او را با ستايش خود ثناگويى
وَأَذْكُرُهُ مُسَبِّحاً . الْحَمْدُ للَّهِ الَّذي لايُهْتَكُ حِجابُهُ ، وَلايُغْلَقُ بابُهُ ،
مىكنم ، و هميشه با تسبيحكردن او به يادش مىباشم . ستايش ويژهء خدايى است كه پرده و حجاب او دريده نمىشود ؛ درگاهش بسته نمىشود ؛
وَلايُرَدُّ سآئِلُهُ ، وَلايُخَيَّبُ امِلُهُ . الْحَمْدُ للَّهِ الَّذي يُؤْمِنُ الخآئِفينَ ،
گدايش رد نمىشود ؛ آرزومندش ، نااميد برنمىگردد . ستايش ويژهء خدايى است كه بيمناكان را ايمنى مىبخشد ،
وَيُنَجِّى الصَّالِحينَ ، وَيَرْفَعُ الْمُسْتَضْعَفينَ ، وَيَضَعُ الْمُسْتَكْبِرينَ ،
صالحان و شايستگان را رها مىسازد ، ناتوان شمردهشدگان را و الا و بالا مىبرد ، و تكبّركنندگان را بر زمين مىزند ،
وَيُهْلِكُ مُلُوكاً ، وَيَسْتَخْلِفُ اخَرينَ . وَالْحَمْدُ للَّهِ قاصِمِ الجَبَّارينَ ،
و پادشاهانى را نابود مىكند و به جاى ايشان افراد ديگرى را مىنشاند . و ستايش ويژهء خدايى است كه درهمشكنندهء زورگويان ،
مُبيرِ الظَّالِمينَ ، مُدْرِكِ الْهارِبينَ ، نَكالِ الظَّالِمينَ ، صَريخِ
نابود كنندهء ستمگران ، به چنگ آورندهء فراريان ، كيفر دهندهء ستمگران ، فريادرس
الْمُسْتَصْرِخينَ ، مَوْضِعِ حاجاتِ الطَّالِبينَ ، مُعْتَمَدِ الْمُؤْمِنينَ .
دادخواهان ، پاسخگوى حاجت خواهان و مورد اعتماد مؤمنان است .
الْحَمْدُ للَّهِ الَّذي مِنْ خَشْيَتِهِ تَرْعَدُ السَّمآءُ وَسُكَّانُها ، وَتَرْجُفُ
ستايش ويژهء خدايى است كه آسمان و ساكنانش از ترس و هراس او مىغرّند ، و
الْأَرْضُ وَعُمَّارُها ، وَتَمُوجُ الْبِحارُ وَمَنْ يَسْبَحُ في غَمَراتِها .
زمين و آبادگرانش به لرزه درمىآيند ، و درياها و هر كه در اعماق آن شناور است دچار موج گردند .
الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 300
مساهمون: سيد مرتضى مجتهدى سيستانى
ص٣٠٠