تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 267

مساهمون:

ص٢٦٧
إِلّا عِلْمُكَ ، وَلا يُحْصيها أَحَدٌ غَيْرُكَ . أَللَّهُمَّ وَصَلِّ عَلى وَلِيِّكَ ، جز در دانش تو نگنجد و غير تو كسى نتواند آن را به شماره درآورد . خداوندا ؛ بر وليّت درود فرست ؛ الْمُحْيي سُنَّتَكَ ، الْقآئِمِ بِأَمْرِكَ ، الدَّاعي إِلَيْكَ ، الدَّليلِ عَلَيْكَ ، حُجَّتِكَ او كه زنده‌كنندهء سنّت توست و قيام‌كنندهء به امر تو ، و دعوت‌كنندهء به سوى تو ، و دلالت كنندهء بر تو ، و حجّت تو عَلى خَلْقِكَ ، وَخَليفَتِكَ في أَرْضِكَ ، وَشاهِدِكَ عَلى عِبادِكَ . أَللَّهُمَّ بر بندگانت و جانشين تو در زمينت و گواه تو بر بندگان توست . خدايا ؛ أَعِزَّ نَصْرَهُ ، وَمُدَّ في عُمْرِهِ ، وَزَيِّنِ الْأَرْضَ بِطُولِ بَقآئِهِ . أَللَّهُمَّ يارى او را تقويت نما و عمرش را طولانى فرما ، و با طولانىشدن ماندنش ، زمين را زينت ببخش . خدايا ؛ اكْفِهِ بَغْيَ الْحاسِدينَ ، وَأَعِذْهُ مِنْ شَرِّ الْكآئِدينَ ، وَازْجُرْ عَنْهُ إِرادَةَ از ستم حسودان او را كفايت كن ، و از شرّ حيله‌گران پناهش ده و ارادهء الظَّالِمينَ ، وَخَلِّصْهُ مِنْ أَيْدِى الْجَبَّارينَ . أَللَّهُمَّ أَعْطِهِ في نَفْسِهِ ستمكاران را از او دور كن ، و او را از دست زورگويان رهايى ده . خداوندا ؛ دربارهء خودش ، وَذُرِّيَّتِهِ ، وَشيعَتِهِ وَرَعِيَّتِهِ ، وَخآصَّتِهِ وَعامَّتِهِ وَعَدُوِّهِ وَجَميعِ أَهْلِ ذريّه‌اش ، پيروانش ، رعيّتش ، ياران ويژه‌اش ، عموم پيروانش ، دشمنانش و تمام اهل الدُّنْيا ، ما تُقِرُّ بِهِ عَيْنَهُ ، وَتَسُرُّ بِهِ نَفْسَهُ ، وَبَلِّغْهُ أَفْضَلَ ما أَمَّلَهُ دنيا ، آنچه كه چشمش را به آن روشن نمايى و روانش را به آن شاد گردانى ، به او عنايت فرما . و او را به برتر از آنچه آرزو دارد فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ . أَللَّهُمَّ جَدِّدْ بِهِ مَا در دنيا و آخرت برسان ؛ زيرا تو بر هر چيز توانايى . خدايا ؛ آنچه از امْتَحى مِنْ دينِكَ ، وَأَحْيِ بِهِ ما بُدِّلَ مِنْ كِتابِكَ ، وَأَظْهِرْ بِهِ ما غُيِّرَ دينت محو شده به وسيلهء او تازه كن ، و آنچه از كتابت عوض شده به واسطهء او زنده كن ، و آنچه مِنْ حُكْمِكَ ، حَتَّى يَعُودَ دينُكَ بِهِ وَعَلى يَدَيْهِ غَضّاً جَديداً خالِصاً از احكامت تغيير داده‌شده به وسيلهء او ظاهر كن ؛ تا اين كه دينت به وسيلهء او و با دست او نو و تر و تازه گردد ؛ آن گونه كه خالص مُخْلَصاً لاشَكَّ فيهِ ، وَلا شُبْهَةَ مَعَهُ ، وَلا باطِلَ عِنْدَهُ ، وَلا بِدْعَةَ و بىآلايش بوده كه نه شكّى در آن باشد و نه شبهه‌اى به آن راه يابد ، و نه باطل و بدعتى كنار آن و