منزلگاه هيچگاه به يك حال نيست و سختىهاى آن از او جدا نمىگردد .
بنابراين ، ضررهاى دنيا يا بر انسان وارد شدهاند و يا وارد خواهند شد . و در صورت توان و امكان هر دو را بايد از بين برد . با دعا چنين توانى حاصل مىگردد . دعا هم كه در توان است ، پس در هر حال بايد انسان به دعا روى آورد .
حضرت اميرالمؤمنين و سيّد الوصيّين عليه السلام نيز بدين معنا خبر داده و فرمودهاند :
ما من أحد ابتلي وإن عظمت بلواه بأحق بالدعاء من المعافي الّذي لايأمن من البلاء . « 1 »
كسى كه به بلايى مبتلا باشد گرچه بلايش عظيم باشد ، سزاوارتر به دعا كردن نيست از شخصى كه در عافيت است ؛ كه او هم از بلا و گرفتارى در امان نمىباشد .
ب ) دليل روايى :
از نظر روايات آشكار است كه همه به دعا محتاجاند ، خواه به بلا مبتلا شده باشند و خواه نشده باشند . فايدهء دعا يا بر طرف كردن بلايى است كه وارد شده و يا دور كردن بدىاى است كه به آدمى رسيده است ، يا به دست آوردن منفعت و فايدهاى است كه دلخواه مىباشد ، يا پايدار كردن و نگهدارى نمودن و جلوگيرى از زايل شدن و از بين رفتن خيرى است كه موجود مىباشد .
زيرا ائمّه عليهم السلام دعا را به عنوان « سلاح » توصيف نمودهاند و سلاح وسيلهاى است كه سودبخش و بر طرف كنندهء زيان است . همچنين ، دعا را « تُرس » ناميدهاند و تُرس سپرى است كه با آن از ناپسندىها جلوگيرى به عمل مىآيد .
رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود :
ألا أدلّكم على سلاح ينجيكم من أعدائكم ويدرّ أرزاقكم ؟ قالوا : بلى يا رسول اللَّه . قال : تدعون ربّكم بالليل والنّهار ، فإنّ سلاح المؤمن الدعاء . « 2 »
مىخواهيد شما را به سلاحى راهنمايى كنم تا او شما را از دشمنانتان نجات دهد و روزىهايتان را بسيار نمايد ؟ گفتند : بلى اى رسول خدا .
فرمود : پروردگارتان را در هر روز و شب بخوانيد ؛ زيرا كه دعا ، اسلحهء مؤمن است .
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار : 93 / 380 .
( 2 ) . الكافي : 2 / 468 .