اگر انسان بداند كه خداوند و جانشينان او از ظاهر و باطن او آگاهند و در هر لحظه در حضور آنان است و از اين حقيقت غفلت نورزد ، ناخودآگاه ديدگانش از آنچه مايهء دلبستگى و نگاه او مىشود بسته مىشود .
به اين جهت برخى از اولياء خدا ، براى دل بريدن از اغيار و راهيافتن به مقام قرب معنوى ، حالت حضور را مراعات مىكردند و خود را در محضر امام عصر ارواحنا فداه مىديدند .
هر چه حالت حضور افزوده شود و انسان خود را بيشتر در محضر خدا و امام زمان ارواحنا فداه ببيند ، آسانتر و بهتر مىتواند از آنچه مورد رضايت آنان نيست ، دست بردارد ؛ بلكه حالت حضور ، كمكم حالات ارزنده را بدون تحميل و تحمّل و ناخودآگاه براى آنان ايجاد مىكند .
زيرا حالت حضور يك عامل بسيار مؤثّر و قوى براى كشيده شدن انسان به سوى خوبىها و اعمال شايسته و صالح مىباشد .
عصر ظهور ، عصر حضور
با دقّت در روايتى كه از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام نقل كرديم ، متوجّه مىشويم : آرام گرفتن در حضور شخص مقتدرى كه آگاه از باطن و سرّ انسان است ، سبب مىشود كه بتواند ديدگان خود را از حرام ببندد ؛ آن هم در عصر غيبت كه عصر هجوم شياطين و تحريكات نفسانى است . در چنين دورانى ، انسان مىتواند مالك ديدگان خود باشد و آنها را كنترل كند .
بنابراين در عصر رهايى كه انسان از شرّ شيطان رجيم و نفس امّاره نجات يافته است به راحتى مىتواند در آرامش كامل قرار گيرد . و همان گونه كه گفتيم با پاك شدن دل و آرامش قلب انسان مىتواند نظارهگر عالم ملكوت باشد و به اين گونه ، حالت حضور را احساس نمايد .
از آنجا كه دربارهء حالت حضور و قدرتهاى معنوى انسان در عصر ظهور سخن و معناى حضور همچون معناى ظهور به خوبى واضح نشده است ،