جالب توجّه است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در روايتى ديگر خوشنودى و خوشحالىِ فراگير عصر ظهور را مخصوص انسانها نمىدانند بلكه مىفرمايند :
شادى و فرح حتّى حيوانات را در آن زمانِ شادكامى شامل مىشود .
آن بزرگوار مىفرمايند :
هو رجل من ولد الحسين عليه السلام كأنّه من رجال شنسوة ، عليه عباءتان قطوانيّتان إسمه إسمي ، فعند ذلك تفرح الطيور في أوكارها ، والحيتان في بحارها ، وتمدّ الأنهار ، وتفيض العيون ، وتنبت الأرض ضعف أكلها ، ثمّ يسير مقدّمته جبرئيل ، وساقته إسرافيل فيملأ الأرض عدلًا وقسطاً كما ملئت جوراً وظلماً . « 1 »
او مردى از فرزندان حسين عليه السلام است گويا از مردان شنسوة مىباشد . بر او دو عبايى كه از پنبهء بافتهشده مىباشد . اسم او اسم من است ، پس در اين هنگام پرندگان در آشيانههاى خود و ماهيان در دريا شاد مىشوند ، نهرها كشيده مىشود و چشمهها جارى مىگردد و زمين دوچندان گياه و ميوه مىروياند ، سپس جبرائيل در مقدّمهء ( لشكر ) آن حضرت و اسرافيل در ميانهء آن سير مىكنند ، پس زمين را از عدل و قسط پر مىكنند همان گونه كه از جور و ظلم پر شده باشد .
آرى ؛ ارتش پرتوانى كه جبرائيل و اسرافيل - كه از حاملين عرش الهى هستند - در آن لشكر مىباشند ، ويژهء نجات تودهء مردمِ زمين نيست ، بلكه بساط شادى را براى موجوداتِ ديگر نيز مىگسترد . حقّ مردم را از غاصبانِ حقوق مىگيرد و قرض مقروضان را هر چه باشد از كوه تا كاه مىپردازد .
مفضّل به امام صادق عليه السلام عرض نمود :
يا مولاي ؛ من مات من شيعتكم وعليه دين لإخوانه ولأضداده كيف يكون ؟
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار : 52 / 304 .