جمعآورى اموالِ كلان و بىتفاوت بودن به وظيفهء انسانى و دينى خود براى نجات جهان ، با مسألهء انتظار سازگار است ؟ !
آيا صحيح است كسى كه - نه تنها معتقد به ظهور بلكه - منتظر ظهور است همه روزه از صبح تا شام براى پيشرفت مادّى خود بكوشد و وظيفهء شرعى خويش را رها سازد ؟
شرم و سرافكندگى برخى از ثروتمندان آن گاه به اوج خود مىرسد كه در عصر ظهور مورد سرزنش امام عصر عجّل اللَّه تعالى فرجه واقع شوند و آن حضرت مردم را به خاطر دنياپرستى و حمله به سوى جمعآورى مال و ثروت دنيا توبيخ نمايند .
حضرت باقرالعلوم عليه السلام در يك روايت تكاندهنده مىفرمايند :
يجمع إليه أموال الدنيا من بطن الأرض وظهرها ، فيقول للنّاس :
تعالوا إلى ما قطعتم فيه الأرحام ، وسفكتم فيه الدّماء الحرام ، وركبتم فيه ما حرّم اللَّه عزّ وجلّ ، فيعطي شيئاً لم يعطه أحد كان قبله ، ويملأ الأرض عدلًا وقسطاً ونوراً كما ملئت ظلماً وجوراً وشرّاً . « 1 »
ثروتهاى دنيا به سوى او جمع مىگردد ؛ ثروتهاى زيرزمينى و ثروتهاى روى زمين ، آن گاه به مردمان مىگويد : بياييد به سوى آنچه به خاطر آن قطع رحم نموديد و خونهاى حرام را ريختيد و مرتكب آنچه كه خداوند عزّ وجلّ حرام كرده بود شديد .
پس به اندازهاى ثروت عطا مىكند كه احدى قبل از او به ديگرى عطا نكرده ، و زمين را سرشار از عدالت و قسط و نور مىنمايد همان گونه كه پر از ظلم و جور و شرّ شده باشد .
آرى ؛ آن زمان ، زمان شرمسارى و سرافكندگى است ؛ شرمسارى و سرافكندگى براى كسانى كه امكانات مادّى براى آنان فراهم بود و در راه
هامش
( 1 ) . الغيبة مرحوم نعمانى : 237 باب 13 ح 26 ، نوادر الأخبار : 275 ، و نظير آن در بحار الأنوار : 51 / 29 .