علوى فرمود : اوّل آن كه تمام مسلمانان آنان را به خلافت نپذيرفتند بلكه تنها سنّيان چنين كردند ؛ دوّم آن كه اين افرادى كه اعتقاد به خلافتشان دارند دو دستهاند : يا نادانند ، يا از روى دشمنى با حقّ به آنان گرويدهاند .
نادانان ، از رسوايىها و حقيقت حالشان خبر ندارند بلكه ايشان را افرادى پاك و مؤمن به حساب مىآورند ، براى معاندان نيز هيچ دليل و برهانى سودى نمىبخشد مگر آن كه دست از تعصّب و لجبازى بردارند .
خداى تعالى مىفرمايد :
« وَإِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها » « 1 » .
اگر هر نشانهاى ببينند به آن ايمان نخواهند آورد .
همچنين مىفرمايد :
« سَواءٌ عَلَيْهِمْ ءَأَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لِمْ تُنْذِرْهُم لايُؤمِنُونَ » « 2 » .
برايشان تفاوتى ندارد كه ايشان را بترسانى يا بيم ندهى ؛ ايمان نمىآورد .
سوّم آنكه افرادى كه ايشان را به خلافت برگزيدند ، در انتخاب خويش اشتباه كردند ، چنان كه عدّهاى از مسيحيان نيز اشتباه كردند و گفتند : « مسيح » ، پسر خداست » و يهوديان نيز راه را اشتباه رفته و گفتند : « عزير پسر خداست » .
هامش
( 1 ) . سورهء اعراف ، آيهء 146 .
( 2 ) . سورهء بقره ، آيه 10 .