وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ لا تَسْفِكُونَ دِماءَكُمْ وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ
( 84 )
و ( به ياد آوريد ) زمانى كه گرفتيم پيمان شما را كه مريزيد خونهاى يكديگر را ؛ و بيرون مكنيد ( قوم ) خودها را از ديارتان ؛ پس اقرار كرديد و شما گواهى مىدهيد ( قبول كرديد ) .
تفسير : قوم خود را قتل مكنيد و فرار منمائيد .
ثُمَّ أَنْتُمْ هؤُلاءِ تَقْتُلُونَ أَنْفُسَكُمْ وَ تُخْرِجُونَ فَرِيقاً مِنْكُمْ مِنْ دِيارِهِمْ تَظاهَرُونَ عَلَيْهِمْ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ
باز شما آن گروهيد كه مىكشيد همديگر خودها را ، و بيرون مىكنيد گروهى از خودها را از ديار ايشان ، پشتيبانى مىكنيد با يكديگر بر ايشان به گناه و ظلم ؛
تفسير : يهود مدينه دو دسته بودند : بنى قريظه و بنى نضير ؛ هر دو دسته باهم سخت دشمنى و جنگ داشتند ؛ مشركان نيز در مدينه دو طبقه بودند : اوس و خزرج ؛ اين دو طبقه را هم عداوت شديد در ميان بود ؛ بنى قريظه با اوس و بنى نضير با خزرج حليف گرديدند ؛ هنگام جنگ طوايف يهود هر كدام حليفان و دوستان خود را حمايت مىكردند ؛ هرگاه يكى غالب مىآمد ، جماعت مغلوب را نفى بلد مىكرد « 1 » ، و خانمان او را خراب مىنمود ؛ امّا ، اگر از يهود كسى اسير مىگرديد ،
هامش
( 1 ) - از خانه و كاشانهشان آواره مىكرد ،