تأويلات فراوانى ميان مردم شايع شده كه ارزشهاى حق و احكام خدا و نصوص شرعى را تحريف مىكند .
بدين ترتيب درمىيابيم كه يكى از تجلّيات ايمانى نگاه ايمانى داشتن و مرزبندى كردن مواضع براساس ايمان است نه بر پايهء تمايلات . دراين آيه اشارهاى نيز به اين مفهوم شده است كه هدايت خداوندى به كسانى داده مىشود كه در برابر امر الهى تسليم هستند ، امّا كسانى كه در ماههاى حرام به خويش ستم مىكنند از هدايت خداوندى محروم هستند و قرآن كريم آنها را كافر به شمار مىآورد .
بدين سان متون شرعى انسانها را از پيروى هوى و هوس بر حذر مىدارد . امام على عليه السلام به نقل از پيامبر صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
« پشيمانترين و افسوس خورترين دوزخيان كسى است كه بندهاى را به سوى خدا بخواند و او پاسخش دهد و از خدا فرمان بَرد و به بهشت درآيد ، در حالى كه خود شخص دعوتگر به دليل ترك علم خود و پيروى از هوى ، هوس و سركشى در برابر خدا روانهء دوزخ گردد . علّت اين امر دو چيز است : پيروى از هوى و هوس ، و آرزوهاى طولانى . پيروى از هوى و هوس مانعى است در برابر رسيدن به حق ، و آرزوهاى طولانى آخرت را به فراموشى مىسپارَد . « 1 » »
سرانجام ايمان ؛ هدايت و رستگارى :
1 - اينها حقايق ايمان بودند ، امّا سرانجام مؤمنان همان هدايت و رستگارى است كه خداوند سبحان پس از بيان صفات متّقين دربارهء آنها مىفرمايد :
أُولئِكَ عَلَى هُدىً مِنْ رَبِّهِمْ وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ « 2 » .
« ايشان از سوى پروردگارشان قرين هدايتند ، و خود رستگارانند . »
2 - هدايت ، تنها به استقامت سرشت ، نور عقل و روح اراده منحصر نيست ،
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 2 ، ص 35 ، روايت 37 .
( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 5 .