بخش سوم - سجده ، نماد ايمان
سجده در برابر خداوند بيان كنندهء نهايت خشوع است . چه ، هنگامى كه آدمى به سجده مىافتد با حقيقت خويشتن خويش همسويى مىيابد ؛ يعنى نهايت خوارى ، ضعف و نياز به خداوند عزيز . به همين سبب ، انسان در حال سجود به بندگى و عبوديّت خداوند نزديكتر است .
از اين رو دين ، فرمان داده است كه سجده را طولانى كنيم ، زيرا سجدهء طولانى ، شيطان را خشمگين مىسازد . در حديثى از اميرالمؤمنين عليه السلام آمده است كه فرمود :
« سجده را طولانى سازيد كه هيچ عملى بر شيطان گرانتر از آن نيست كه آدمى را ببيند كه به سجده افتاده است ، زيرا او به سجده دستور داده شد و سركشى كرد و اين مؤمن به سجده دستور داده شد و فرمان برد و بدين ترتيب راه نجات را در پيش گرفته است . « 1 » »
اوّل - همهء آفرينش در برابر خداوند سجده مىكنند :
آدمى به هنگام سجده با همهء آفريدهها همسو مىشود . پيوند سجده با ايمان همان پيوند كلمه با معناى آن است و با سجده است كه مؤمن ، حقيقت ايمان و تسليم
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 82 ، ص 161 ، روايت 2 .