را فراموش نكند تا مبادا سرمستى يابد و سركشى در پيش گيرد ، و اينكه ياد خداوند و ايستادن به نماز در پيشگاه او ، بازدارندهء او از گناهان و مانعى در برابر گونههاى متفاوت فساد و تباهى شود . « 1 » »
ب - خداوند مىفرمايد :
وَالَّذِينَ هُمْ عَلَى صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ « 2 » .
« و كسانى كه بر نمازهايشان مواظبت دارند . »
يازدهم - برپا كردن نماز در همه حال :
الف - خداوند مىفرمايد :
فَإِذَا قَضَيْتُمُ الصَّلَاةَ فَاذْكُرُوا اللَّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَى جُنُوبِكُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَاباً مَوْقُوتاً « 3 » .
« و چون نماز را به پايان برديد خدا را ، ايستاده يا نشسته و يا به پهلو خوابيده ياد كنيد . و چون از دشمن ايمن گشتيد نماز را تمام ادا كنيد كه نماز بر مؤمنان در وقتهاى معيّن واجب گشته است . »
در شرايط استثنايى همچون جنگ ، شايسته است كه خدا را به يادآوريم ، امّا هنگام آرامش بايد نماز برپا كنيم ( نه صرف ياد و ذكر خدا ) و تفاوت ميان اين دو بسيار است ، زيرا برپا كردن نماز ، به مفهوم اقامهء آن همراه با شرايطش مىباشد در حالى كه ذكر خدا مىتواند با هر شيوهاى اعمّ از نشسته ، ايستاده ، يا به پهلو دراز كشيده صورت پذيرد . بدين ترتيب در حديث آمده است كه مردم در روز جنگ صفّين ، نماز ظهر ، عصر ، مغرب و عشاء را نخواندند و اميرالمؤمنين بديشان دستور داد تا تكبير گويند ولا إله الّا اللَّه گويند و پياده و سواره تسبيح گويند ، زيرا خداوند مىفرمايد : فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا أَوْ رُكْبَاناً . حضرت على عليه السلام به آنها چنين دستور داد و آنها چنين كردند ، زيرا نماز در هر حال ترك نمىشود چرا كه بر مؤمنان واجب و نوشته شده
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 3 ، ص 5 .
( 2 ) - سورهء معارج ، آيهء 34 .
( 3 ) - سورهء نساء ، آيهء 103 .