گزيدهء سخن
هدف مؤمن دستيابى به خشنودى خداوند است ، چه ، دل او جايگاه شناخت و چراغدان عشق الهى است . از همين رو شوق نزديك شدن به خداوند در او ، پيوسته در تب و تاب است . مؤمن در ركوع و سجود خود همواره در جستجوى خنشودىِ خداى خويش است . او از اينكه خشم خداى خويش را درازاى خشنودى بندهاى برانگيزد ، به شدّت پرهيز مىكند .
جستجوى خشنودىِ خدا مؤمن را در راه راست قرار مىدهد ، چرا كه هوى و هوسها نمىتوانند او را هر از چندگاهى به اين سو و آن سو بكشانند .
پس از سخن دربارهء جستجوى خشنودىِ خداوند توسط مؤمنان در يكمين بخش اين فصل ، كرانههاى پرستش الهى را ، در بخش دوّم يادآور مىشويم . چه ، عبادات و پرستش و دور كردن او از بتان و آنان كه خود را شريك خدا مىدانند ، انسان را هم آوا با تمام موجودات به تسليم در برابر پروردگار جهانيان و فرمانبردارى بىچون و چرا از او و پيامبرش وا مىدارد . اين همان اوجگيرى به سوى خداوند است .
بدين ترتيب فرمانبرى و اطاعت ( فصل سوّم اين بخش ) ، آشكارترين نمود پرستش خواهد بود ، به ويژه فرمانبرى از رسول خدا و اطاعت كامل از دستورات او و برگزيدگان پس از او ، كه معمولًا در حالتهاى مختلف چون آرامش و ترس ، جنگ و صلح و در داورى ميان مردم و حل اختلافات آنها ، و نيز در زمينههاى سياسى ، اقتصادى و فرهنگى ، صورت مىپذيرد . پس از سخن در باب پرستش و طلب خشنودى خداوند سخن از ديدار او كه در فصل چهارم و پايانى اين بخش خواهد آمد بس گوارا مىنمايد . و در واقع باور به ديدار خداوند سبحان بر تقوى و پاكدامنىِ مؤمن مىافزايد ، چنان كه كفر و انكار ديدار