بخش اوّل - خشنودىِ خدا ، والاترين هدف
1 - پس از تجلّى اسماء نيكوى الهى بر دل مؤمنان و فزونى يافتن شناخت و توكّل ايشان به خدا ، زندگىِ ايشان رنگ خدايى مىگيرد . در اين هنگام است كه در نشست و برخاست و انديشه و عملكردشان تنها خشنودىِ خدا را مىطلبند و از راه خدا اندكى به كژراهه نمىروند . اين بينش ( خشنودىِ خدا ) همان حلقهاى است كه رفتار ظاهر و آشكار آنها را به نيّات قلبيشان ، پيوند مىدهد . خداوند مىفرمايد :
. . . وَاتَّبَعُوا رِضْوَانَ اللَّهِ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ « 1 » .
« . . . اينان به راه خشنودى خدا رفتند و خداوند داراى فضل و بخشش بزرگى است . »
2 - بدين ترتيب مؤمنان در عبادات خود مجدّانه در جستجوى خشنودىِ خدايشان هستند ، و هرچه در ركوع و سجود مىكوشند ترس از كوتاهى در برابر پروردگار ، ايشان را رها نمىسازد . خداوند مىفرمايد :
. . . تَرَاهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَاناً . . . « 2 » .
« . . . آنان را مىبينى كه ركوع مىكنند و به سجده مىآيند و جوياى فضل و خشنودى خدا هستند . . . »
3 - انفاق و بخشش مؤمنان در راه خدا براى دستيابى به خشنودىِ اوست ( نه از سر
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 174 .
( 2 ) - سورهء فتح ، آيهء 29 .