مىكردهاند ولى چون اعتقاد قلبى نداشتند لذا مىگويد : ايمان نياوردهايد بلكه بگوئيد : اسلام آوردهايم .
پس مسلم كسى است به زبان اقرار به توحيد و نبوت كند و شايد اعمال را هم براى خودنمايى انجام دهد ، اما ايمان اعتقاد راسخ در قلب است
لَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمانُ . . .
نشان مىدهد كه اميد داخل شدن به قلوب مىرود على هذا آن تكرار
لَمْ تُؤْمِنُوا
نيست .
در مجمع البيان از انس از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل كرده كه فرمود :
« الاسلام علانية و الايمان في القلب و اشار الى صدره » .
در كافى از قاسم صيرفى نقل كرده گويد :
« سمعت ابا عبد اللَّه عليه السّلام يقول : الاسلام يحقن به الدم و تؤدى به الامانة و تستحل به الفروج و الثواب على الايمان »
( كافى كتاب الايمان ) و نيز آن حضرت فرموده :
« الاسلام قبل الايمان و عليه يتوارثون و يتناكحون و الايمان عليه يثامون »
« 1 » .
و نيز در كافى آمده :
« عن احدهما عليه السّلام قال : « الايمان اقرار و عمل و الاسلام اقرار بلا عمل »
بنا بر اين آيه شريفه عمل از آثار ايمان است .
و در خصال صدوق از امام صادق عليه السّلام نقل شده :
« . . . و الاسلام غير الايمان و كل مؤمن مسلم و ليس كل مسلم مؤمنا » « 2 »
وَ إِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لا يَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمالِكُمْ شَيْئاً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
.
منظور از اين اطاعت ، اطاعت از روى ايمان واقعى است ، يعنى اگر از اسلام به ايمان آئيد از پاداش اعمالتان چيزى كاسته نمىشود ،
إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
راجع به عدم نقصان پاداش است .
هامش
( 1 ) تفسير صافى از كافى .
( 2 ) الميزان از خصال صدوق .