در سورهء اعراف / 127 گذشت كه فرعون با آنكه بت پرست بود ، خود را معبود والاتر مىدانست ، على هذا نظرش فقط به نفى معبود موسى بود و به معبودهاى ديگر نظرى نداشت « ايقاد على الطين » به معنى آجر پزى است
إِنِّي لَأَظُنُّهُ كاذِباً
تعليل بناى كاخ است يعنى تا دروغ بودن آن را اثبات نمايم .
39 -
وَ اسْتَكْبَرَ هُوَ وَ جُنُودُهُ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ إِلَيْنا لا يُرْجَعُونَ
.
عطف است بر
وَ قالَ فِرْعَوْنُ
يعنى اين سخن را گفت ، و خودش و قومش از قبول حق امتناع كردند ، اين امتناع و تكبر ناحق بود ، آنها كارهاى در زمين نبودند كه حق اباء از حق داشته باشند ، مراد از
إِلَيْنا لا يُرْجَعُونَ
شايد عذاب باشد يعنى چنان دانستند كه عذاب ما آنها را نمىگيرد ، و شايد اشاره به انكار معاد باشد .
40 -
فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ فَنَبَذْناهُمْ فِي الْيَمِّ . فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الظَّالِمِينَ
.
لفظ نبذ حاكى از بى اعتنايى خدا نسبت به آنهاست ، گويى يك چيز بودند كه خدا با دست گرفته و به دريا انداخته است .
41 -
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ لا يُنْصَرُونَ
.
يعنى آنها را پيشوايانى قرار داديم كه به آتش دعوت مىكنند . مراد از آن دعوت به شرك و كفر و گناهان است كه سبب آتش مىشوند ، اين جعل از جانب خدا جعل ابتدايى نيست بلكه آنها در استكبار و شرك و اضلال مردم چنان غوغا كردند كه پيشوايان كفرشان گردانديم ، روز قيامت كمكى و شفاعتى به آنها نخواهد رسيد .
در قبال اين آيه در آيه ديگر مىخوانيم :
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا