از حضرت رضا عليه السّلام نقل شده كه فرمود :
« من لم يجد ما يكفر به ذنوبه فليكثر من الصلاة على محمّد و آله فانها تهدم الذنوب هدما »
« 1 » .
57 -
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً
معلوم است كه خدا مورد اذيت قرار نمىگيرد ، خدا بالاتر و برتر از اين معانى است ، پس ذكر اذيت خدا با اذيت رسول براى دو بيان شرافت و عظمت رسول است كه يعنى اذيت او اذيت خداست نظير آنچه در مجمع البيان نقل شده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به على عليه السّلام فرمود :
« من اذى شعرة منك فقد اذانى و من اذانى فقد آذى اللَّه » .
لعنت در دنيا آنست كه خداوند انسان را از هدايت و عمل صالح محروم گرداند نظير
لَعَنَّاهُمْ وَ جَعَلْنا قُلُوبَهُمْ قاسِيَةً
مائده / 13 قساوت قلب از مصاديق لعنت الهى است يا مثل :
. . . لَعَنَهُمُ اللَّهُ فَأَصَمَّهُمْ وَ أَعْمى أَبْصارَهُمْ
محمّد / 23 يا مانند
لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ فَلا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا
نساء / 46 .
لعنت در آخرت دورى از رحمت و تقرب خداست
كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ
مطففين / 15 ( از الميزان ) .
58 -
وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً
.
ظهور آيه در رابطه با تهمت زدن و افتراء بستن است يعنى كارى را كه نكردهاند به آنها نسبت بدهند و آزارشان كنند و آبرويشان را خدشه دار نمايند اين كار بهتان و گناهى آشكار است گناه آشكار بودن به علّت روشن بودن آن از نظر عقل و تفكر آدمى است كه هر انسان آن را گناه مىداند ، بهتان دروغى است كه
هامش
( 1 ) روضة الواعظين .