دست دادهاى كه چنين ادعا مىكنى ، دوّم آنكه : تو مانند ما بشر هستى از كجا توانى پيغمبر بود ، آن گاه گفتهاند : اگر راست مىگويى كه رسول خدايم معجزهاى بياور .
155 و 156 -
قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ
.
مشروح جريان ناقة و سهميه آب در سورهء اعراف و هود گذشت ، صالح فرمود : آب را ميان خود و ناقه تقسيم كنيد ، يك روز مال شما ، روز ديگر سهم ناقه باشد ، صدمهاى به ناقه نرسانيد ، نتيجه صدمه رساندن آمدن عذاب است .
157 -
فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ
.
گويى ندامت در وقتى شده كه علائم آمدن عذاب را احساس كردند و يا موقعى بود كه صالح فرمود :
تَمَتَّعُوا فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ ذلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ
هود / 65 .
مشهور است كه ناقه را يك نفر كشت ، نسبت « عقروها » به علّت آنست كه ديگران نيز به آن راضى بودند ، اين سخن در گذشته كه دربارهء « امت » صحبت كردهايم گذشته است در نهج البلاغه فرمايد :
« ايها الناس انما يجمع الناس الرضا و السخط و انّما عقر ناقة ثمود رجل واحد فعمهم اللَّه بالعذاب لما عمّوه بالرضا فقال سبحانه فعقروها فاصبحوا نادمين » .
158 -
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ
.
تفسير اين آيه به كرات گذشت ، عذاب قوم صالح صاعقه بود كه همهءشان