إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً
جمله اسمية است دلالت بر استمرار دارد ، يعنى اينها كه گفته شد از نظامات ثابت جهان است و براى اهل عبرت در آنها عبرت و موعظه و دليل هست ، ولى اكثر قوم نوح مؤمن نبودند كه گرفتار شدند و يا اكثر قوم تو مؤمن نيستند و اعتنايى به اين سخنان ندارند .
122 -
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ
.
عزت و توانايى خداست كه كفار و معاندين را از بين مىبرد ، رحمت خداست كه سبب آمدن پيامبران و هدايت مىگردد ، اين دو اسم از اسماء حسنى و دو وصف از اوصاف خدا توجيه كنندهء آمدن پيامبران و هلاكت كفار هستند .