در قول ديگران دويست و بيست و شش است ، رقم اول از نظر ما قابل قبول است ، زيرا توسط عاصم بن ابى النجود و ابو عبد الرحمن سلمى به امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه مىرسد . به نقل تفسير خازن اين سوره داراي هزار و دويست و نود و هفت كلمه و پنج هزار و چهل حرف است .
3 - مطالب سوره نشان مىدهد كه مكى است ، از باب تفسير نيز چنين گفتهاند . در مجمع البيان فرموده : از آيهء 124
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ
تا آخر سوره در مدينه نازل گشته است ، بعضىها نظر دادهاند كه آيهء 197
أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ
نيز در مدينه نازل شده است ولى براى هيچ يك از اين دو قول ، دليلى در دست نيست ، رجوع شود به ذيل آيات فوق .
4 - علت تسميه آن به « شعراء » ظاهرا آيهء
وَ الشُّعَراءُ . . .
است و اينكه مطرح شده كه قرآن شعر و خيالبافى نيست بلكه حقيقت است و از جانب خداست .
5 - مىشود گفت : همهء سوره به يك بار نازل شده است ، در تفاسير ذكرى از نزول تدريجى آن نيست .
غرض سوره
6 - اين سوره با اين مطلب شروع مىشود ، اى پيامبر از اينكه مشركان به كتاب تو ايمان نمىآورند خودت را مكش ، اين جهان ؛ جهان اختيار است اگر مىخواستيم همه را به ايمان مجبور مىكرديم ، جهان اختيار بالاتر از اين نمىشود .
آن گاه تكذيب مشركان و اعراض آنها از قرآن و مسخره كردنشان ،