ودّا : ودّ : ( بضم و كسر و فتح اول ) : دوستى .
لدّا : لدد ( بر وزن فرس ) : خصومت شديد . لدّ ( بفتح اول ) : شخص شديد الخصومة « الد » آنكه خصومتش شديدتر است « لدّ » ( بضم اوّل ) ، جمع « الدّ » است .
تحسّ : احساس : ادراك با حاسه ، خواه با ديدن باشد يا شنيدن يا غير آن .
« هل تحس » آيا درك ميكنى ؟
ركزا : ( بكسر اول ) صوت خفى ( كمترين صدا ) آن فقط يك بار در قرآن مجيد آمده است .
شرحها
از اول سوره تا آيه شصت و پنج ، شرح حال نيكوكاران و اهل توحيد بوده از آيه شصت و شش تا هشتاد ، سه مسئله در زمينهء بدكاران بررسى گرديد ، در اين آيات قسمت دوم از شرح حالات كفار و بدكاران بيان گرديده است و با اين آيات مسئله انذار و تبشير جاى خود را مىگيرد تا آيهء نود و هفتم :
فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِينَ وَ تُنْذِرَ بِهِ قَوْماً لُدًّا
عينيّت پيدا كند .
در اين آيات مىخوانيم : مشركان خدايان باطل را گرفتند تا براى آنها عزتى بشوند ولى اين هرگز نخواهد بود ، بلكه در آخرت بندگى آنها را انكار كرده و دشمن آنها خواهند بود .
چنان كه خداوند شياطين را بر آنها مسلّط كرده كه در بدكارى تحريكشان مىكنند ، به ظاهر دوست ولى در باطن دشمن هستند ولى نبايد عجله كرد كه خدا مهلت آنها را حساب مىكند ، پس از تمام شدن مهلت ، به سوى آتش سوق داده مىشوند و يار و شفاعتگرى بدست نمىآورند .